Veda Mektubu…

Ekleyen: Tarih: Oca.24, 2011, Kategori: Ustalardan

Veda Mektubu…

”Tanrı bir an için paçavradan  bebek olduğumu unutup can vererek beni ödüllendirse, aklımdan geçen  her şeyi dile getiremeyebilirdim, ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm.Eşyaların maddi yönlerine değil  anlamlarına değer verirdim.Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumduğum her  dakikada, 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm.

İnsan aşktan vazgeçerse  yaşlanır. Başkaları durduğu zaman yürümeye devam ederdim. Başkaları uyurken  uyanık kalmaya gayret ederdim.  Başkaları konuşurken dinler, çikolatalı dondurmanın tadından zevk  almaya bakardım.Eğer Tanrı bana birazcık can  verse, basit giyinir, yüzümü güneşe çevirir,sadece vücudumu değil, ruhumu  da tüm çıplaklığıyla açardım.

Tanrım, eğer bir kalbim olsaydı  nefretimi buzun üzerine kazır ve günesin göstermesini beklerdim.Gökyüzündeki aya, yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizer, Benedetti  şiirleri okur ve serenatlar söylerdim.Gözyaşlarıyla gülleri sular,  vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç  yapraklarından öpmek isterdim.

Tanrım bir yudumluk yasamım  olsaydı…
Gün geçmesin ki, karsılaştığım  tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim.Tüm kadın ve erkekleri, en  sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim. Ve aşk  içinde yasardım.Erkeklere, yaşlandıkları zaman  aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım. Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanır.Çocuklara kanat verirdim. Ama  uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım. Yaşlılara ise ölümün  yaşlanma ile değil 
unutma ile geldiğini öğretirdim.

Ey insanlar!
Sizlerden ne kadar da çok şey  öğrenmişim.
Tüm insanların, mutluluğun  gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden,dağların zirvesinde yaşamak  istediğini öğrendim. Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını  sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini  öğrendim. Sizlerden çok şey öğrendim. Ama bu öğrendiklerim pek ise  yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim.
Mutsuz bir şekilde…

Artık ölebilir miyim?.. ”

Gabriel Garcia Marquez’e ait olduğu bilinen bu mektubun aslında ona ait olmadığı söylenmektedir.

 

Bir önceki yazımız olan Araz... başlıklı makalemizde Araz/kahraman Tazeoğlu ve KAHRAMAN TAZEOĞLU'nun "ARAZ" adlı romanından hakkında bilgiler verilmektedir.

:

// Bu Yazıma Yorum Yazabilirsiniz //

Yorum Yazabilmek için Üye Girişi Yapmanız Gerekiyor.

Eğer Üye Değil İseniz Lütfen Buraya Tıklayarak Üye Olunuz...

Site içinde Arama

Aşağıdaki Kutudan Site içi Arama Yapabilirsiniz.

Aradığınızı Bulacağınız için Aramaya gerek kalmayacak :)))

Tavsiye Ettiğim Siteler!

Beğendiğim Siteleri Sizlere Tavsiye Ediyorum...