Sözlerin Sultanı

Biliyorum, konuÅŸacak bir ÅŸeyimiz kalmadı, paylaÅŸacak bir ÅŸey yok ortada. Yine de yüreÄŸimden, gücümün yettiÄŸi yere kadar sana sesleniyorum, seninle konuÅŸuyorum. Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım, sevgimi aldım avuçlarımın arasına, ona sığınıyorum. Cümlelerimi kısalttım, kelimelerim buruk, gülüÅŸlerim istenmeyen evlat dudaklarımda. Bir ihtimal geliÅŸine sığındığımı farkettiysem de, engel olmadım gurursuz ama umutlu ve sabırlı hasretine. Anlık hayaller anlık mutluluklara gebe kalıyor..bugün gönlümü hoÅŸ tutmak istiyorum…imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor. Bir çocuk gibi, isteklerimi bastıramıyorum. Çalmayan telefonuma elim gidiyor, sana hala bende olduÄŸunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Bende olan seni hiç kırmadım, deÄŸiÅŸtirmedim ve hep korudum desem de, sendeki benin nasıl olduÄŸunu, gülüp gülmediÄŸini, anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum. Ä°çimdeki güzelliÄŸine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum..!
Bulutlar yaÄŸmurunu toprakla öpüÅŸtürebilseydi bugün, bana o verdiÄŸin ama tutmadığın sözünü sahiplenerek, dans edebilirdim ıslaklığıma aldırmadan. Ki aslında ıslanan sadece yüreÄŸim olurdu, bedenim deÄŸil…ÜÅŸüyorum, bu üÅŸüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı. TutunabileceÄŸim hiçbir güzellik yok, hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında. Isınabilmek için onlara sarılıyorum. Anlamsız ve cevapsız sorular hınzırca sırıtıyor, ben görmemeye çalışıyorum.
DüÅŸler uzak gibi görünüyordu ama yakındı. Belki de görmeyi istemek gerekiyordu. Gözlerini aç desem kapatacaksın ama kapatma gözlerini..! Biliyorum levrekler derinlerde ve dalgalı denizlerde yaÅŸar. Levrekler uzak bir düÅŸ gibi zor yakalanır. Ama sen becerirsin düÅŸleri yakalamayı, derinlere dalmayı, uzaklara kavuÅŸmayı..Sahi, becerebilir misin..?
Kendime bir demet papatya aldım ama bakmadım falıma. Gözlerimi geliÅŸlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiÅŸ, kafayı bulunca itiraf etti sonunda. DüÅŸüncelerim gururlu, hayallerim ve sevdam deÄŸil. Gelseydin; kendimi unutup sana akacaktım, susturacaktım içindeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneÅŸ gibi doÄŸup ısıtacaktım yüreÄŸini, sevinçten aÄŸlayacaktım bu defa, mutluyken hemen sarhoÅŸ oluÅŸum gibi, dokunacaktım, kusacaktım birikmiÅŸliÄŸimi, hasretimi ama gelmedin, gelmezdin, gelmeye hiç de niyetin yoktu aslında. Kendimi kandırdığımı anladığımda, aÄŸlıyordum…
Eskiden kimi ÅŸarkıların ne kadar anlamlı olduÄŸunu düÅŸünürken, ÅŸimdi ayrılığın ardından çalınan her ÅŸarkı umutsuzluÄŸumu ve sevgimi anlatıyormuÅŸ gibi geliyor. SevdiÄŸim ne çok ÅŸarkı varmış, bunu senin gidiÅŸin gösterdi bana. Her ÅŸarkıda sen varsın, her yerde, her gördüÄŸüm insanda, denizde, gecede, uykumda…Nasıl beceriyorsun her yerde olabilmeyi. Bu bir marifetse eÄŸer, niye benim yanımda deÄŸilsin ki…?
Göz yaÅŸlarım asilliÄŸini yitiriyor ve yenik düÅŸüyorum sevdana. Gittin..belki de hiç gelmemiÅŸtin, ben geldiÄŸini sandım. Ayak uyduramadım yorgunluÄŸuna. DüÅŸlerindeki öpüÅŸü konduramadım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüÅŸlerinde şımaran, kimi zaman bir kadın dokunuÅŸlarında kendini bulan. Ama en çok da imkansızın oldum, hırçınlığın, yirmi yaşın, gecikmiÅŸliÄŸin…Her geliÅŸimde bir kez daha gönderdiÄŸin oldum. Ä°nanamadığın, yenemediÄŸin, üzerinden atlayamadığın korkuların oldum. AÄŸladığın, bağırdığın ya da sustuÄŸun isyanın oldum. AÅŸk pazarında harcadığın mevsimler oldum, sessizce boÅŸalan gözyaÅŸların,birikmiÅŸliÄŸin oldum. Son ses dinlediÄŸin bir ÅŸarkının nakaratı oldum, dilinin ucuna gelip de söyleyemediÄŸin kelimeler, ister istemez yaÅŸadığın talihsizlikler oldum. YüreÄŸindeki kadın ben olmak isterken, yüreÄŸine sığınan ve tozlanacak olan bir anı oldum. Hak etmediklerin, artık yeter dediklerin ve herÅŸeyin olmak isterken belki de hiçbir ÅŸeyin oldum. Söylesene, ben gerçekte senin neyin oldum…? Sesin hep uzakları çağırıyordu, ben üstüme alındım, sana geldim. Bilseydim, bana ait olmayan bir sesleniÅŸi sahiplenir miydim..? Åžimdi bir mevsimlik aÅŸk kaldı avuçlarımda. Sadece bir mevsim yaÅŸanan ama bir ömür gibi gelen aÅŸk…Kalbime henüz söylemedim gittiÄŸini. ÖÄŸrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum. Seni hala benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum.
Gittin…sevdamın öksüzlüÄŸüne alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi. SuskunluÄŸun en büyük silahındı, suskunluÄŸunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl acı olan ve kanatan unutulmak aslında. Söylesene, unutulmak kime yakışıyor..? Unutan sen olsan da, sana bile yakışmıyor..Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun iÅŸte, aÅŸka ve sana ihanet etmiyorum ben, ki kırgınlığım aÅŸka.Sen üstüne alındın…Bir sonbahar’da, güneÅŸ hala daha ısıtırken bedenimi seni çıkarttı karşıma. Sen “bitti” dediÄŸinde yaÄŸmur yağıyordu, aÅŸkın canı sıkıldı, seni aldı…

Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim
Ayrilirken kimligim, adresim sende kalmis.
Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim
Güldügümü gösteren tek resim sende kalmis..

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.