Kendinle Gurur Duy Olur mu?

Ekleyen: Tarih: Haz.08, 2010, Kategori: Sizlerden Yazılar...

Kalbimi sıradan bir organ olmaktan çıkarıp, aşk yolunda yürümeyi öğreten bendim;sana geldiğim de ise sadece ona eşlik etmek kalmıştı.Ten benimdi evet,göz,dudak,el,ayak,can benimdi…Sana ise tek düşen, yönüm olmaktı;sesinle,nefesinle,yalan da olsa bir gülüşünle,sana yürümemi sağlamaktı.Şimdi bakıyorum da adına ”geçmiş” dediğim tükenişime;aslında ne çok hata yapmışım ben bilmeden…Ne çok şey sanmışım kendimi,yanlışları nasıl da umarsızca doğramışım içi kof bir yanlızlık dolu olan sözüm ona kristal çanağa…

Zannetmiştim ki,beni devleştiren aşkım,seni de devleştirecek.Zannetmiştim ki denizlerlerden okyanuslar yaratılacak.Zannetmiştim ki,”ben” ler ”biz” ler yaratıcak.Zannetmiştim ki,azrail bile kıyamayacak sevgimize, bizi beraber taşıyacak o bilinmez boyuta.Zannettim ki,aşk hep iki kişilik olacak;gelecek bizi alacak,sarıp sarmalayacak ve kendi sonsuzluğumuza kadar ayak ucumuzda uyuyacak…

Sana beni verirken,an ve an sana karışıp seninle yoğrulurken,tenini tenime bulayıp,ruhumu ruhuna teslim ederken,sorgusuz sualsiz sadece severken seni,sen, aşkın kimseye ait olamayacağını öğrettin bana…Aşk özgürdü,aşk ne benim ne senindi,aşk aşkındı…

Vermekten,seni sevmekten,sen olmaktan,senden tükendim!!!

Seni sen yaparken,ben bende ki beni öldürdüm….

Aylar oldu bedenimden gideli,kokundan eser kalmadı kokumda.Ne adın kaldı soyadımın yanında,ne de senden bir resim başucumda.Bir tek yokluğun hatıra kaldı bir de söndüremediğim bir yangın.Ruhum yanıyor gün be gün!!!

Kalbimi yaktı kavurdu,kırıp geçirdi,şimdi ruhuma sıçradı kıvılcımlar.Sönecek diye beklerken,geçen her saniye biraz daha eritiyor.Ben ise sadece seyrediyorum gün be gün eriyip kendi yokluğuma karışışımı.Alevler yakarken acımazsızca,attığım çığlıklar duyulmasın diye, parçalarcasına ellerimi bastırıyorum ağzıma;görünmesin diye gözyaşlarım, ölümüne yastıkları bastıyorum yüzüme.Acını,acıtmanı bile paylaşamıyorum kimseyle,onu bile kendime saklıyorum.

Gün oluyor soğuk sulara atıyorum kendimi hiç düşünmeden,gün oluyor karlara yatıyorum.Kışın en kışında denizlere giriyorum umarızca.Bıçak gibi kesen ayazlara salıyorum çırılçıplak ruhumu.Belki söner bu yangın,belki biter bu acı diye çırpınıyorum.Ama hiçbir soğuk,durduramıyor bu ateşi.Buz kesen yüreğimle,alev alev yanan ruhumla,esaretinin altında avuçlarımın arasında anılarım,çırpınıp duruyorum…

Arkamda geçmişim,önüm karanlık…Bir yanımda eşkiya gibi karşıma dikilen özlemin diğer yanımda ise önüne geçemediğim delice bir nefret!Ne tarafa dönsem amansız bir savaşın içine giriyorum.Hangisi kazanacak bu lanet savaşı,kim zafer çığlıkları atacak bilinmez;bildiğim tek şey,her gün ben,benden biraz daha eksiliyorum.Varlığınla yokluğun arasında,hangisinin daha çok acıttığının denklerimini çözmekten boğuluyorum.Yokluğunda varolmak adına içine girdiğim kadar büyük bir savaşı,bir daha asla verebileceğimi sanmıyorum.

Ne zaman delinmiş ceplerim?Ne zaman,nereye saçılmış umutlarım?Ya da ben ne zaman farkettim umutlarımın yok olduğunu?Bilmem…Sana dair en ufak bir kırıntı bile kalmamış,ellerim bomboş çıktı ceplerimden.Peki o halde ben hala neyi bekliyorum?Neden hala elimi attığımı her şeye seni sürüyorum?Alışkanlık mı?Vazgeçilmezlik mi?Korkaklık mı bunun adı?Sanki gelsen…Sanki ben ben miyim ki?Benden geriye ne kaldı ki?Kazara dönsen bile,zaten beni bulamayacaksin ki….

Öylesine alıştım ki yokluğuna,sensizlik elim oldu sanki;kolum,bacağım,gözüm oldu.Yokluğun ve ben ayrılmaz bir parça olduk sanki.Bir zamanlar uyumak,seni görmek için bir amaçken,şimdi rüyalarıma gelmen kabusum oluyor sanki.Şarkılar seni hatırlatmıyor artık,karanlıkla tek başıma savaşabiliyorum,adını sayıklamayalı çok oldu.Oturduğun koltuklara bakıp ağlamıyorum artık;sevdiğin yemekleri pişiriken nefessiz kalmıyorum.

Adın geçiyor zaman zaman dost meclislerinde…Gözüme baka baka,canımı yakmaya çalışarak bahsediyorlar tenine değen tenlerden.Kaçırmıyorum artık gözlerimi,tırnaklarım avuçlarımı kanatmıyor.Dikip gözlerimi gözlerinin içine,gülümsüyorum.Acıtmıyor artık başka ruhlara girişin,sonuçta senle varolup,senle yok oldu bu kalp…Artık sadece bir organ…Artık sadece yaşamaya yarıyor;gerisinden banane!

Aynada ki görüntüm değişmese de,tüketişinle yeniden doğan bir kadınım ben.O kadar kırılmış ki yüreğim,parçaları o kadar uzaklara saçılmış ki,artık acıtmıyor hiçbir şey beni.Gözyaşlarım da bitti seninle beraber,artık en büyük üzüntüler de bile akmıyor.En büyük korkum sensizlikti;sensizlikten sonra hiçbir şeyi,korkmamayı da öğrendim.Duyguları alınmış,hayalleri yok eldilmiş,umutları bir yerlere saçılıp süpürülmüş biriyim işte…

Hadi al kadehini eline ve kaldır havaya!Kutla başarını;sen beni tüketip,bitirdin.Artık ne sana,ne sevgine,ne de bir yüreğe ihiyacım kalmadı sayende…

Kendinle gurur duy olur mu!!!

Gülümse/2007

 

 

:

3 Kez Yorumlanmış, Sizde Yorum Yazabilirsiniz...

// Bu Yazıma Yorum Yazabilirsiniz //

Yorum Yazabilmek için Üye Girişi Yapmanız Gerekiyor.

Eğer Üye Değil İseniz Lütfen Buraya Tıklayarak Üye Olunuz...

Site içinde Arama

Aşağıdaki Kutudan Site içi Arama Yapabilirsiniz.

Aradığınızı Bulacağınız için Aramaya gerek kalmayacak :)))

Tavsiye Ettiğim Siteler!

Beğendiğim Siteleri Sizlere Tavsiye Ediyorum...