Sözlerin Sultanı

Birbirimize sadaka niyetine sevgi versek, ne kaybederiz? Hepimiz Adem ile Havva’dan gelmedik mi? Sahi, ne sandık ki biz kendimizi?

Nedir bu dünya telaşı, nerden geldi ki bu ihanet havası..

Zaman zaman kendimizden nefret ederiz. Evet. Mutlaka yüreÄŸimizin ÅŸuurunu kaybettiÄŸimiz an, hayata ister istemez söveriz.
Aslında hayat deÄŸildir sevmediÄŸimiz, içimizdeki nefisdir küçümsediÄŸimiz.

Yapilan kötülükleri asla unutmayız. Ne tuhaf, oysa ki ruhlar alemindeki büyük anlaÅŸmayı unutmuÅŸuz. Bir de çekinmeden sadakat bekleriz insanlardan. Sadakat.. Sanki Yaradana verdigimiz söze çok sadık kalmışız gibi..

Biz hiç anlamadık, daha doÄŸrusu hep cahil kaldık.
Åžerefimize söz getirtmeyecek kadar cesur, ölümden bahsedemeyecek kadar korkağız.

Ve bu yüzden hep apar topar geçti zaman, ve bu yüzden düÅŸe kalka öÄŸrendik hayatı. GeçmiÅŸimizden izler gördük her an, bu yüzden unutamadık ihanetin hatıralarını.