Sözlerin Sultanı

Bir akÅŸam geç saatte karanlık sokakta yürürken çalılıkların arkasından boÄŸucu çığlık sesleri duydum. YavaÅŸlayıp sesi dinlediÄŸimde, duyduklarımın boÄŸuÅŸma sesleri olduÄŸunu anladım. Ağır hırıltılar, yırtılan kumaÅŸ sesleriydi bunlar. Bir kızın saldırıya uÄŸradığını fark ettim. Müdahale etmeli miydim? Kendi güvenliÄŸim için endiÅŸelenmiÅŸtim ve bu gece yeni yolu tercih ettiÄŸim için lanet okudum. Sadece, en yakın telefona gidip polisi mi aramalıyım diye düÅŸündüm. Sonsuza kadar sürecekmiÅŸ gibi gelmesine raÄŸmen, aklımı başıma almam sadece birkaç saniyemi almıştı. Bu arada kızın sesi gittikçe zayıflıyordu. Hızlı bir ÅŸekilde hareket etmem gerektiÄŸini biliyordum. Nasıl bırakıp gidebilirdim?

Sonunda kararımı verdim. Kendi hayatımı riske atsam bile, bu meçhul kıza sırtımı dönemezdim.

Cesur ve atletik bir erkek deÄŸildim. Güçlü biri olduÄŸumu söylemek de imkânsızdı. O gücü nereden bulduÄŸumu bilmiyorum; ama kıza yardım etmeye karar verdikten sonra gücümün arttığını hissettim. Çalılıkların arkasına koÅŸtum ve saldırganı kızın üstünden çektim. Yere düÅŸtük, biraz boÄŸuÅŸtuk, sonra da saldırgan benden kurtulup kaçtı.

Ağır ağır soluyarak yukarı tırmandım ve aÄŸacın arkasına çömelmiÅŸ hıçkırarak aÄŸlayan kıza yaklaÅŸtım. Karanlıkta yüzünü tam seçemiyordum. Onu daha çok korkutmamak için biraz uzaktan konuÅŸtum.

"Tamam, geçti" dedim yavaÅŸça. "Adam gitti. Åžimdi emniyettesin."

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra, hayret ve ÅŸaÅŸkınlıkla ÅŸu sözleri duydum: