Sözlerin Sultanı

DALGACI MAHMUT

Ä°ÅŸim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi.

Deniz yırtılır kimi zaman,
Bilmezsiniz kim diker;
Ben dikerim.

Dalga geçerim kimi zaman da,
O da benim vazifem;
Bir baÅŸ düÅŸünürüm başımda,
Bir mide düÅŸünürüm midemde,
Bir ayak düÅŸünürüm ayağımda,
Ne haltedeceÄŸimi bilemem.

Orhan Veli KANIK

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

AKLIM ALMIYOR

Unutmak sevmekten kolay demiÅŸtin;
Olmuyor sultanım, kolay olmuyor.
Hepsi bir mevsimlik olay demiÅŸtin;
Dolmuyor sultanım, zaman dolmuyor…

Sen gittin kaderim düÅŸman kesildi;
Alnına simsiyah mührü basıldı.
Bütün aynaların yüzü asıldı;
Gülmüyor sultanım sensiz gülmüyor…

Ben Allah’tan sonra seni överim
Seninle var oldu benim deÄŸerim.
Senden başkasını nasıl severim!
Almıyor sultanım, aklım almıyor…
 
CEMAL SAFÄ°

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

BÄ°R DERS

Cherokee kabilesinin yaÅŸlılarından biri hayat, aÅŸk ve evlilik üzerine konuÅŸurken ÅŸunları söylüyor:

“Ä°çimizde iki kurt var ve bunların arasında da korkunç bir savaÅŸ. Kurtlardan biri korkuyu, öfkeyi, kıskançlığı, piÅŸmanlığı, açgözlülüÄŸü, kibiri, kendine acımayı, küskünlüÄŸü, aÅŸağılık duygusunu, yalanları, üstünlük taslamayı ve benciliÄŸi temsil ediyor.

DiÄŸeri ise; zevki, huzuru, sevgiyi, umudu, paylaÅŸmayı, cömertliÄŸi, dinginliÄŸi, alçak gönüllülüÄŸü, nezaketi, yardımseverliliÄŸi, dostluÄŸu, anlayışı, merhameti ve inancı temsil ediyor.”

Gençlerden biri “hangi kurt kazanacak?” diye soruyor ve yaÅŸlı adam kısaca cevap veriyor:

“BESLEDİĞİNÄ°Z”

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

GÜNAYDIN

YaÅŸamak güzel ÅŸey doÄŸrusu
Üstelik hava da güzelse
Hele gücün kuvvetin yerindeyse
Elin ekmek tutmuÅŸsa bir de
Hele tertemizse gönlün
Hele kar gibiyse alnın
Yani kendinden korkmuyorsan
Kimseden korkmuyorsan dünyada
Dostuna güveniyorsan
Ä°yi günler bekliyorsan hele
Ä°yi günlere inanıyorsan
Üstelik hava da güzelse
YaÅŸamak güzel ÅŸey
Çok güzel ÅŸey doÄŸrusu.

Melih Cevdet ANDAY

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Galiba yoruldum…
Her ÅŸey kadar, herkes kadar, sen kadar.
Kendime kalbimi kanıtlamaktan…
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan.
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koÅŸmaktan yoruldum…

Can Yücel

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Yılmaz Erdoğan`dan Mektup

Sevgili Yılmaz,(Bizim yasadigimiz donemde cocuklara dedelerinin adini koymak gibi adet vardi, bu aliskanlik hala suruyorsa, bu isimde bir torunum olabilir ama ben bu gelenegin bitmis olmasini umarim, zira sirf dedesinin adi Suayip diye hayati kayan yavrucaklar var.)

Sana bu mektubu iki bin yilindan yaziyorum. Gazeteden istediler. Sen simdi gazete nedir, diye sorarsin! Biz bu yillarda haberi kagitlara yazip dagitiyoruz. Kabul ediyorum, cok zor ve cok ilkel bir yontem ama o kadarda kotu durumda degiliz canim, gecen gun deden buyuk bir fiyakayla internette chat yapti. Henuz geyik muhebbetinde kullaniyoruz bilgisayari ama olsun. Ayrica ben senin yasindayken buyuk buyuk dedemin bana yazdigi mektup iki ton agirligindaydi! Magaranin duvarina kazimis, getiren arkadas az kalsin gocuk altinda kaliyordu. Yani beterin beteri var Yilmaz’cigim.

Aslinda bu mektubu sana biraz da ozur dilemek icin yaziyorum. Benden once yasamis cok akilli ve huzunlu bir Kizilderili’nin soyledigi "bu dunya bize atalarimizdan kalmadi, cocuklarimizdan odunc aldik" sozunu anlamasina anladik, hatta bir suru kartpostal da yaptik, cok guzel grafik tasarimlarla yazdik bu akilli adamin lafini ama yine de herseyi berbat ettik. Enerji lazimdi ve tepemizde gunes bazen on saat cayircayir donerdi ama biz kendimizi bir golgeye atip nukleer salakliklarla ugrasirdik. Yani su anda okul arkadaslarinin bazilarinin uc tane kulagi varsa bunda hepimizin sucu var. Ama sen benim torunum olduguna gore mutlaka yapmiyorsundur ama sakin o cocuga "kulagini ac da beni iyi dinle" turunden kulak memesi kivaminda sakalar yapma.

(Mektubun bu acikli bolumunun aynisi buyuk buyuk dedemin bana yazdigi mektupta da vardi maalesef. Umarim senin yazacagin mektup da boyle bir bolum olmaz.) Evet iklimi de degistirdik. Kitaplarda ya da bilgi kaynagi olarak ne kullaniyorsaniz iste onda yazanlar dogrudur. Bir ara dort mevsim vardi. Mesela bunlardan bir tanesinin adi bahardi ki inanamazsin butun insanlarda hatta hayvanlarda bile asik olma ihtiyaci uyandirirdi. Tabi bu durum kimi kazalara da yol acmiyor degildi ama yine de omrun en guzel mevsimiydi.

Sonra yaz… O muhtesem kamasma… Ama hala anlamiyorum ayni yerde hem iseyip hem nasil yuzdugumuzu.

Sevgili Yilmaz , iki bin yilina gelene kadar cok aptalca seylerle mucizevi isleri birarada yapmis insanogullarindan sadece birisi olarak ve buyuk deden olma sifatiyla sana soylemek istedigim sudur: Ben bilimkurgu sevmem. Bizde gelecegi duslerken abartma adeti vardir. Inanmazsin benim cocuklugumda Uzay 1999 diye bir televizyon dizisi vardi ve orada anlatilanlar gercek olsaydi benim gecen sene Jupiter’deki yazligima tasinmam gerekiyordu ama su anda en buyuk numaramiz yukariya binlerce uydu gondermis olmamizdir. Antenin hallicesi iste… Ben yuz yil sonra isinlanmayi bile becerse insan, insan kalacaktir diye dusunurum. (Isinlanma bizim bilimkurgucularin buldugu bir laf, alay edeceksin onlarla, et")

 Sevgili Yilmaz, ucan arabalara bile binsen, onur her insana lazimdir. Onurunu ve asik olma yetenegini asla kaybetme. Buyuk deden bunlara dikkat ederdi.Gozlerinden operim.

Haa bu arada 2071 yilinda saniyorum buyuk bir tantanayla Turkler’in Anadolu’ya girisinin bininci yili kutlanmistir. Merak ettim Malazgirt’in yolu da yapildi mi?

Yılmaz Erdoğan

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Ruhumuzla BuluÅŸmak

 Meksika’da Ä°nka tapınaklarına çıkmak isteyen Avrupalı bir grup arkeolog, birkaç yerli rehberle yola koyuluyor. Dağın tepesindeki tapınaklara giden uzun yolu, kısa bir sürede yarılıyorlar. Aynı hızla tempoyla biraz daha yol aldıktan sonra, yerliler kendi aralarında konuÅŸup birden yere oturuyor ve böylece beklemeye baÅŸlıyorlar. Tabii Avrupalı arkeologlar buna bir anlam veremiyorlar.

 Saatler sonra, yerliler kendi aralarında konuÅŸup tekrar yola koyuluyor ve sonunda tepenin üstündeki görkemli Ä°nka tapınaklarına geliyorlar.

 Arkeologlardan biri, yaÅŸlı rehbere soruyor; “hiç anlayamadım, niye yolun ortasına oturup saatlerce yok yere bekledik? “

 YaÅŸlı rehberin cevabı o kadar güzel ki; “çok kısa sürede çok hızlı yol aldık, ruhlarımız bizden çok uzakta kaldı. Oturup ruhlarımızın bize yetismesini bekledik…”

 Niye içimiz de hep bir eksiklik duygusuyla yaÅŸadığımızı, niye mutlu olmayı beceremediÄŸimizi, niye kendimiz olmayı baÅŸaramadığımızı ve “niye” ile baÅŸlayan daha bir dolu sorunun cevabını açıkça veriyor Ä°nkalar’ın yaÅŸlı torunu.

 Çünkü bu aptal hayat içinde o kadar hızla yol alıyoruz ki, ruhumuz çok arkada kaldı, hatta onu nerelerde unuttuÄŸumuzu bile hatırlayamıyoruz. ÇocuÄŸunu kaybeden annelerin çılgınlığında bir saÄŸa bir sola saldırıyoruz hepimiz, ama bir farkla, biz neyi aradığımızı bile bilmiyoruz… Herkes bir arayış içinde, ama hiç kimse ne aradığını bilmiyor. Sanıyoruz ki cok paramız, sürekli yükselen bir kariyerimiz, bahçeli bir evimiz, spor bir arabamız olunca biz de çok mutlu olacağız.

 Hadi maddeciliÄŸi bir kenara bırakalım; niye herkes aÅŸktan ÅŸikayetçi? Çevremiz de kaç kiÅŸinin aÅŸk hayatı iyi gidiyor? Eminim parmakla sayılacak kadar azdır. Ve eminim hic kimse yanlışın nerede olduÄŸunu da bulamıyordur. Ben ten uyuÅŸması kadar ruh uyuÅŸmasının önemine inanırım. Hatta insanların eÅŸ ruhlarının olduÄŸuna bile inanırım. Ama ruhları olmayan bedenler birbirleriyle ne kadar uyuÅŸabilir ki?

 Evet, önce göz görür fakat ancak ruh sever. Ayrıca ruhumuz olmadan eÅŸ ruhumuzu bulmak gibi bir ÅŸansımız olmadığına da eminim… Ä°ÅŸte bu yüzden icimiz de sürekli bir eksiklik duygusuyla yaşıyoruz hepimiz. Ä°ÅŸte bu yüzden sürekli duvarlara çarpıp,çarpıp kendimizi kanatıyoruz ve iÅŸte bu yüzden mutluluÄŸu bir türlü yakalayamıyoruz… Gerçekte hIz çağında yaşıyoruz. Her ÅŸey o kadar hızlı geçiyor ki, ne iÅŸe , ne arkadaÅŸlarımıza, ne ailemize, ne çocuÄŸumuza, ne kendimize yeterince vaktimiz kalmıyor. Akrep ve yelkovanla yarış halindeyiz. Bu yüzden bütün iliÅŸkiler yarım yamalak, bütün sevgiler bölük pörçük. Sevmeye bile vaktimiz yok bizim. Oysa teknolojinin nimetlerinden fazlasıyla yararlanıyoruz. Ne çamaşır yıkıyoruz ne de bulaşık, çayımızı kahvemizi makineler yapıyor. Ä°ÅŸlerimizi bir telefon, bir faksla hallediyoruz. Uçaklar bizi iki saat içinde dünyanın bir ucuna taşıyor. Hatta artık gitmeye bile gerek yok, internetle dünya elimizin altında. Ama yine de vaktimiz yok iÅŸte!

 Bence doÄŸanın kara bir laneti bu. Biz ondan uzaklaÅŸtıkça, o da bizden bütün zamanları çalıyor. Milan Kundera “yavaÅŸlık” adlı kitabında; ”yavaÅŸlık hep aldatır,hızlılık ise unutturur” diyor.

 Telefon hızlılık mesela, konusulanları, söylenenleri unutturur. Mektupsa yavaÅŸlık, hep vardır ve hep hatırlatır. Ben kendi adıma her zaman yavaÅŸlıktan yanayım. Mesela uçaklardan hiç hoÅŸlanmam, yeni bir ÅŸehre, yeni bir iklime hazırlanmaya, hatta hayal kurmaya bile vakit bırakmıyor bana ”Küt” diye baÅŸka bir hayatın içine giriveriyorum. Ve en kötüsü de dönüÅŸler, daha ayrılığın hüznünü bile yaÅŸamadan Ä°stanbul’da olmak sahiden de cok tatsız. Tabii ki ruhumun beni terk edip oralarda kalması da cok normal. Oysa trenler karanlık geceyi yırtan keskin düdüÄŸü, uykuda olanlara yolculuk düÅŸleri gösteren kara trenler… DaÄŸları bölen, nehirlerle yarışan, köprülerden geçen, agaçları selamlayan, cocuklara el sallayan, güne bakanlara göz süzen, geçmiÅŸin hüznünü, geleceÄŸin umudunu yaÅŸatan, yolcularına yepyeni dostluklar hazırlayan kara trenler var bir de.

 Uçak deÄŸil, tren olmak istiyorum. Böylece ruhum benden hiç ayrılmaz. Evet freni patlamış kamyon gibi yaÅŸamanın hiç anlamı yok. Ayağımızı gazdan yavaÅŸ yavaÅŸ çekelim ve biraz mola verip ruhumuzun da bize yetiÅŸmesini bekleyelim artık. Aceleye ne gerek var?

 Hayat yalnız biz izin verdiÄŸimiz gibi geçer. Ä°yi ya da kötü hızlı ya da yavaÅŸ…
Her ÅŸey bizim elimizde, sevgi de, aÅŸk da, basarı da. Ama ancak kendi ruhumuzla buluÅŸtuÄŸumuzda…

Can DÜNDAR

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

UZAKTAN SEVMEK
 
‎’Seni uzaktan seviyorum…’ diye düÅŸündü erkek içinden.
‘YaklaÅŸmadan, anlatmadan…, anlaşılmadan….
Ben seni beklentisiz seviyorum.
Hiçbir ÅŸey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan. Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu.
Ben belki de senden çok bu sırrı seviyorum.’
____
‘Seni uzaktan seviyorum….’ diye geçirdi kadın içinden ve başını çevirdi.
Bakmadı bile ondan yana. Bakması gerekmedi.
____
Uzaktan sevmek daha güzeldir bazen.
Ne incitir, ne acıtır. Ne yaralar ne kanatır.
Gözlerinle görmediÄŸin ama sesini duyduÄŸun,
Varlığıyla huzur bulduğun bir denizin
Yakınında yürümek gibidir böyle sevmek…
Uzaktan sevmek en güzelidir bazen."

Elif ÅžAFAK

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ÇAÄžRIÅžIMLAR

Çok küçük bir yalanı
Çok büyük bir orantıda
Dinlediniz mi.
Çok büyük bir yalanı
Çok yalın bir doÄŸrultuda
Söylediniz mi.. GecikmiÅŸ bir gizleme,
BirikmiÅŸ bir özlemi
Sakladınız mı.. Gelmeyecek bir gideni,
Olmayacak bir nedeni
Beklediniz mi

Bir gerçeÄŸi erken,
Bir açlığı tokken
Anladınız mi

Hep mi hep ölecekmiÅŸ gibi,
Hiç mi hiç ölmeyecekmiÅŸ gibi
Yasadınız mı.. Yalanı sürmeye,
Yanlısı görmeye
Saklandınız mı…

DoÄŸruluÄŸun yönünde,
DoÄŸruların önünde
Aklandınız mı..

Ortamsız bir yaşamda,
Yaşamsız bir ortamda
Harcandınız mı..

 ÖZDEMÄ°R ASAF

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

BEN’SÄ°Z BEN

Hayat ne garip,yıllar ne büyük deÄŸiÅŸiklikler yaratıyor yaÅŸamlarda…Bundan 15 yıl önce birisi bana,akÅŸam saat 21:00’de,BeyoÄŸlu’nda bir cafede üstelik araban bir otoparkta seni beklerken ,sen bir kağıda mutsuzluklarını karalayacaksın dese asla inanmazdım..Yani çeliÅŸkilerle dolu bulurdum bu öngörüyü..AkÅŸam 21:00’de BeyoÄŸlu’nda olacağım,bir arabam olacak otoparkta beni bekleyen,bir kafede çayımı yudumlayıp sigaramdan derin nefesler çekeceÄŸim ve tüm bu güzelliklere sahipken bir yandan da önümdeki bir kağıda mutsuzluÄŸumla ilgili cümleler karalayacağım???Åžayet cümlenin ilk kısmı geçerliyse,mutsuz olmama imkan olamayacağını düÅŸünürdüm..

Oysa olabiliyormuÅŸ…

Yani tüm bunları yaÅŸarken 30 yaşındaysan ve hala yapayalnızsan olabiliyormuÅŸ..Etrafına baktığında,insanlar hep çift çiftse,mutluluktan gözleri ışıldıyorsa ve sen bir kağıda-kaleme sarılmaktan baÅŸka yapacak hiçbir ÅŸey bulamıyorsan,boÅŸ oturursan insanların onların konuÅŸtuklarını dinlediÄŸini düÅŸünüp rahatsız olacaklarından endiÅŸe ediyorsan ve yazarken sana bakan insanların sana acımasından imtina ettiÄŸin için yüzüne yalandan bir tebessüm yerleÅŸtiriyorsan , gerçek anlamda yalnız ve mutsuzsun demektir…

Üstelik bu 30 yıllık hayatın boyunca yaÅŸadığın tek anlamlı iliÅŸki büyük bir hüsranla sonlanmışsa ve bu iliÅŸkinin sonrasında tıpkı öncesinde olduÄŸu gibi anlamlı hiçbir ÅŸey yaÅŸamamışsan artık kendinden ÅŸüphe duymaya baÅŸlarsın..AnormalliÄŸin sende olduÄŸunu ya da çok büyük günahlarından dolayı Allah’ın seni sonsuza kadar yalnız kalmakla cezalandırdığını..

Ä°ster bilimsel,ister hümanist,ister ruhani açıdan sebepler yaratmaya çalış aslolan deÄŸiÅŸmeyen sonuçtur;yalnızsındır..

Sanki yeryüzünde her varlık sevilmeyi ve sevmeyi hak eder de,sen hak etmezsin..Bir lanet üzerine çökmüÅŸcesine bedbaht ve çaresiz hissedersin kendini..Zaman zaman hayata baÅŸka yönlerden tutunmaya çalışırsın;güçlü olduÄŸunu-kimseye ama kimseye ihtiyacın olmadığını,mutluluÄŸu tek başına da yakalayabileceÄŸini tekrarlayarak kendine..Ama her yeni hamlen sana en ufak tatmin duygusu yaÅŸatamadan,yalnızlığını hiç ummadığın bir anda yüzüne çarpıverir..Bir kafeye girersin ya da restorana,tek başına olduÄŸun için oturacak yer bulamazsın,sanki herkes ama herkes senin yalnızlığını biliyormuÅŸ gibi bu durumdan ötürü sana acıyan gözlerle bakıyor sanırsın ve başın önünde bir an önce çıkış kapısına ulaÅŸmaya çalışırsın..
Oysa oturup düÅŸündüÄŸünde,kendine karşı tüm kapılarını açtığında,gururunu bir kenara bıraktığında,sevilmeye çok layık olduÄŸunu söylerken bulursun kendini..Sen sonuna kadar hak ettiÄŸini düÅŸünürken sıcacık bir eli tutmayı o bir türlü tutmaz senin elini..Suretlerle yetinirsin böyle zamanlarda,aslının yerine koymaya çalışırsın..Suret olduÄŸunu bile bile o elin sıcaklığına,o yüreÄŸin sevgisine inandırmaya çalışırsın kendini cebren ve hile ile..Ä°ÅŸte en büyük acıları da belki o zamanlarda yaÅŸarsın aslında..Çünkü yalnız olmaktan çok daha acıdır birisiyle birlikteyken yalnız olmak..Ve maalesef bu katlanılmaz “birlikte yalnızlık”,ÅŸayet surete razı olduysan kaçınılmazdır..YaÅŸadıkların,yaÅŸamayı hayal ettiklerin deÄŸildir ama hazır kırk yılda bir gönlün birisine düÅŸmüÅŸken,inandırmak istersin kendini öyle olduÄŸuna..Kendin bile inanmazsın yetindiklerine,sırf yalnız olmamak adına,sen sen olmaktan çıkarsın..Ne deÄŸerlerin,ne etik,ne ahlak,ne prensipler hiç birini önemsemezsin bu zamanlarda..Hepsi yıllar boyunca senin yalnız ve mutsuz olmana sebep olmadılar mı??Bu yüzden kulaklarını ve gözlerini kapatırsın onların verdiÄŸi her türlü sinyale..Ama bu yapay mutluluk hiç ummadığın bir zamanda,sabun köpüÄŸü gibi yok olur gider..Duymayan kulakların duymaya,görmeyen gözlerin görmeye baÅŸlar aniden..Limitlerini en başından bildiÄŸin suretten,asıl olmasını beklemeye baÅŸlamışsındır çünkü..Ama mümkün deÄŸildir..Hiç mümkün olur mu bir suretin asıl olabilmesi??

Bir anda kendini yalnızlıkla-birlikte yalnızlık arasında bir tercih yapmak zorunda hissedersin..Gücüne güvenerek yalnızlığı seçersen ÅŸayet,bunalıma girersin..Surette olsa “birlikte yalnızlık” benim tercihim dersen,akÅŸamına piÅŸman olursun..Artık öyle bir noktaya getirmiÅŸsindir ki kendini,adını koyamadığın bu ruh hali,yalnızlıktan da “birlikte yalnızlıktan” da daha derinden kanatır seni..Çünkü artık daha öncesi gibi sadece karşı cinse,iliÅŸkilere ve aÅŸka olan inancın deÄŸil,kendine duyduÄŸun inanç sarsılmıştır..Ne inandıklarını yaÅŸayabiliyorsundur ne de yaÅŸadıklarına inanabiliyorsundur..Aynaya baktığında,bir surete dönüÅŸtüÄŸünü görmeye baÅŸlıyorsundur..Çıkış noktan olan yalnızlığı dahi özler hale gelmiÅŸsindir..Öfkelenirsin..En azından o zaman sen sen’din..Oysa “birlikte yalnızlık”ın ardından ortada sen’de kalmamıştır..Ses sana ait,görüntü tıpa tıp sana benzemektedir ama sanki içi boÅŸaltılıp-doldurulmuÅŸ,duvar yerine hayatın bir yerine asılmış av hayvanlarına benzemiÅŸsindir..

Artık yine yalnızsındır,tek bir farkla;bu kez yalnızlığın öyle koyudur ki,sen bile yoksundur sen’in yanında..

Karanlık kuyular,derin dehlizler,unutulmuÅŸ mahsenler,yitik ÅŸehirler kadar yalnız…

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

AÅžKA AYIP OLUYOR

Günümüz insanı aÅŸka aşık, aşığa deÄŸil! AÅŸkların kısa dönem askerlik gibi kısa sürmesinin nedeni herhalde bu.

Zaplanan aşıklar dönemi bu dönem! Kanaldan kanala geçer gibi aşıktan aşığa geçiliyor.
Peki bu neden böyle oluyor?
Çünkü insan insana sevgisiz, insan insana tahammülsüz, insan insan için fedakarlık duygusunu yitirmiÅŸ, insan insana kendini adamaktan kaçıyor.

Oysa fedakarlık, adanmışlık varsa vardır aşk. Fedakarlığın, adanmışlığın yaşamadığı yerde yaşamaz aşk.

Ne yazık ki uÄŸruna kendini adadığı ne bir ideali var günümüz insanının… Ne de uÄŸruna kendini adadığı bir aÅŸkı.

Nerde ideali, aÅŸkı uÄŸruna her ÅŸeyden vazgeçen dünün insanı… Nerde hiçbir ÅŸey için hiçbir ÅŸeyden vazgeçmeyen bugünün insanı.

Bugünün insanı aÅŸkta da köÅŸe dönmeci.
Emek harcamadan yaÅŸamak istediÄŸi gibi, emek harcamadan aÅŸk yaÅŸamak istiyor.

Sevmeden sevilmek, vermeden almak istiyor.
Hiç deÄŸilse bir koyup üç almak istiyor.
Bir koyup üç alamadı mı iliÅŸki bitiyor.
Ä°liÅŸkiler çıkar, menfaat üzerine kurulu.
Elektriklenmeler kısa devre. Bir günlük elektriklenmeler, bir gecelik seviÅŸmeler aÅŸk sanılıyor.

Sevgili bayanlar baylar, aşka ayıp oluyor!!!!!!

Can Dündar

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Senden sonrasıni nasıl anlatmalı nasıl yaÅŸamalı , bir bile bilsem….
Yollarımı kaybettim ardından,
O yolların çıktığı kapıları ; Oysa hayatın başında ne güzel yollarım vardı.. Her biri ayrı ayrı kapılara çıkıyordu.
Sevgi kapısıni açacak kalbim vardı; senin sevginle beslenen..
AÅŸk kapısı oysa; anahtarını senin verdiÄŸin sevgiyle açacaktım,..
mutluluk kapısı
ve diÄŸerleri,, her birini teker teker kaybettim..Senden sonra,
ozlem kavurdu her tarafı  Kalbim buz kesti, senden sonra
sevgi bana yabancı,
aşk bana yabancı,
mutluluk bana yabancı….
Senden sonra neyi yaşayacağımı karıştırdım. Anahtarlar hangi cebimde yada nerede kaybettim bilemiyorum..
Biliyormusun senden sonra korkar oldum, mutlu olmaktan , yada aşkı tatmaktan..
Oysa ne güzel hayallerim vardı. Senden sonra hayaller bir kuÅŸ oldu ellerimin arasında uçsuz ufuklara doÄŸru bir daha dönmemecesine uçup gitti…
Ä°çimin hiç bu kadar üÅŸüdüÄŸünü hatırlamıyorum. Kalbim buz kesti senden sonra o kadar uzaksın ki bana oysa yanıbaşımdaydın…
Bir hiçlik kaplamış duygularımı neyle ve nasıl dolduracağımı inan bilmiyorum yada nasıl öÄŸrenecegim, bir okulu yada öÄŸreteni varmı ?Onuda bilmiyorum.
Isyanlarda yüreÄŸim ihtirasların kurbanı olmak daha çok acı çekmek istiyorum…Ta ki acılar kalbimi acıtmayana kadar…..
Hayatımda ilk kez canım yanıyor..
Hayatta ilk kez aÄŸlamaktan korkuyorum, ya gelmezsin diye gözyaÅŸlarımı sıcak ellerinle silmezsin diye korkuyorum.

Hayatımda ilk kez yanlızım hemde hiç olmadığım kadar..
Özlem meÄŸer ne güçlü bir duyguymuÅŸ…
Sevgiyi unutmak, aÅŸkı hatırlamak istemiyorum.. ama özlemin yokmu, içimi kavuruyor…
Senden sonra buz kesen kalbimde hissettiÄŸim tek guzel duygu yada içimi ısıtan sey ozlemin..
Bir yunus olmak okyanusun derinliklerine karanliklarina dalmak isterdim..Ta ki yukarıya çıkamayana kadar.. Anılarımı su üstünde bırakıp, derinlerde bir yerde ,güneÅŸ görmeyen karanlıklarda yaÅŸamak isterdim..
YüreÄŸim isyanlarda hemde hiç olmadığı kadar ..
Ne kadarda güzeldi herÅŸey.. Ta ki senden sonrasina kadar.. Bu öyle büyük bir fırtınaki, kurtulmam imkansız..
YokluÄŸunun verdiÄŸi sevgisizlik ,caresizlik her yanımı kaplamış…
Kimsenin beni sevmesini istemiyorum, kalbimin belki sevgisizlikten yaşayamayacağını umuyorum.
Ne garip öyle deÄŸilmi gözyaÅŸlarıda faydasız,Hiç bir ÅŸey ruhumdaki sensizlikten doÄŸan sevgisizliÄŸi unutturamıyor..
..
Yaşamak meğer senmişsin, bunu anlamak sen gidince nasip olacakmış..
Hayatta aldığım en ağır ders bana…
Bir kez için neler vermezdim biliyorsun degil mi?…
Bir kez bana bakman için,bir kez daha gulumsemen icin , bir kez daha "ela gozlum" demen için hayatimi, gerekirse en ağır diyeti ödeyeceÄŸimi bilsem bile,yinede hiçbiri sensizliÄŸin verdiÄŸi acıdan daha büyük olamaz cunku..
Aşka beslediğim sevginin kaynağı senmişsin , ,
Hayatımın rengi senmişsin, ,
Sensiz, renksiz bir dünyada yaÅŸar gibiyim.
Oysa maviyi ne çok severdim.Simdi deniz koca bir siyah gozumde,gokyuzu ise kara bir delik..hayallerini bile kuramıyorum mavinin..
Oysalar ve keşkeler senden sonra bana artı kalanlar..
Ne çok yapacak ÅŸeyimiz varmış meÄŸer seninle, oysa hiçbirini yapamadık…
Senden sonra batıyorum her geçen gün birazdaha yok oluyorum…
Ortada bir yerlerdeyim, burası neresi yada nereye koşuyorum bilmiyorum.
Bir senden öncesi birde senden sonrası var, ,
Senden sonrasını yaÅŸamak istiyorum.Fakat seninle olan zaman hep engel oluyor hayat o kadar tatsız ki senden sonrasını yaÅŸamak istemiyorum…
 Bir masalda yaşıyorum senden sonra.. Bir rol beÄŸendim kendime sürekli mutluluk oyunu oynuyorum gülücükler atiyorum çevremdeki olmayan insanlara ve duvara astigim 2 resminde mutlulukla gulen gozlerine..Sensizligimle olan senle sohbet ediyorum.MeÄŸer ne kolaymış rol yapmak.Sanki yeniden yasiyorum,hayattayim yeniden…
Sanki sevgiyi yaşıyorum..Oysa senden sonra yaÅŸayamiyorum bu hayatı…
 Ne güzel yollarım vardı..Ama yolların çıktığı her kapıda bir kilit vardı.Anahtarlarinin hepsinide sana vermiÅŸtim..

Her kapıyı bana sen açacaktın.Oysa ÅŸimdi sen yoksun…
Hiç bu kadar çaresiz kalmamıştım hayatta ..
Simdi sudan çıkan balığın neler hissettiÄŸini biliyorum…
Bir an dalıyorum,ve kendimi seninle olduğum yerlerde buluyorum.Besiktas Ve Ortakoy arasindaki o yolda..Agaclarin arasindan yururken sarmas dolas umutla,askla.. onlar sahitti askimiza..Kilitlenirdi gozlerimiz birbirine..Kalplerimiz gibi..Saatelerce bakardim o doyamadigim gozlerine..
Ilk kez ramazanın gelmesini istemedim ya da bayram sabahı uyanmak gelmedi icimden..Biliyordum sen yoksun,gulen gozlerin yok,bayram sensiz neye yararki?
Bunu bilmek ayrı katlanmak ayri canımı yakıyor…Senin hayatımda olmayışını bilmek ve bunu kabullenmek zorunluluÄŸu içimi çok eritiyor…
Anlatmak mümkün deÄŸil aklıma hep Mevlananın o meÅŸhur lafı geliyor AÅžKI sorduklarında BEN olda gör demiÅŸ..
Banada sensizliÄŸi sorduklarında BEN olda ANLA demek geliyor icimden.Ama kimsenin bunu yaÅŸamasıni istemem….
Her yeni birgün belki bir nebze olsun mutlu ediyor beni, hayatımdan anlarin eksilmesi sona yaklaÅŸmam tek tesellim…
Sensizliğe alışmak istemiyorum..Senin hayatımda olmadığına inanmak istemiyorum..
Bütün bu karmaÅŸanın , bu yaÅŸananların tek sebepi var.Seni deli gibi seviyor olmam ve asla vazgecmeyecek olmam..Biliyorum bir gun geri doneceksin bana .Bu hayatta olmasa dahi baska bir hayatta baska bir vucutta..Hani derdik ya birbirimize "Biz baska vucutlarda zaten beraberdik taniyorduk birbirimizi ASIKTIK"diye`..Sen benim hayatimda zaten hep vardin,Biz zaten hep beraberdik,..Yasamlar gelip
gececek..Ama askimiz inan bana baska vucutlarda can bulacak

SERDAR CELIK

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Ibrahim Sadri – Adam Gibi

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ALÄ° SAMÄ° YEN’E VEDA ŞİİRÄ°

Daha doÄŸduÄŸunda Ali Sami Yen diye fısıldadı kulağına o “ses” adını…
Bir babanın çocuÄŸuna vasiyeti gibi,
Ali Sami Yen dedi…
Sami Yen dedi…
Yen dedi…
Yen dedi yendin…
Yendin bu alemde yenilecek ne varsa birer birer…
Önce ümitsizliÄŸimizi yendin…
“Galatasaray’ın olduÄŸu yerde umut hep vardır” diyerek yendin…
Yendin iÅŸte…
Takarken altı kez krallık tacını,
gururu taç yaptın baÅŸlarımıza,
Ve fakat kralların kibrini yendin o müthiÅŸ tevazunda…
Yendin…
Tıpkı, “Sevenleri üzmeyelim baba” dediÄŸinde,
Renklerin paraya esaretini yendiÄŸin gibi…
Yendin bir kere daha…
Çanakkale’deki kınalı kuzulardan mirasdı baÅŸkaldırışın yedi düvele.
Kurtuluş savaşına taşınan mermilerin ışıltısıyla,
Yendin bu topraklarda karanlığı en umutsuz zamanda.. .
Yendin…
Milan’ı, Manchester’ı sildin devler liginden en maÄŸrur anlarında…
Barselona’yı, Real Madrid’i devirdin,yendin…
Yendin…
Açıldıysa ilk sen açtın bu ülkenin kapılarını Avrupa’ya…
Sen getirdin tarihin en büyük ÅŸeref madalyasını bu coÄŸrafyaya.
Ülkemin yüzyıllık yalnızlığını yendin dünyada…
Duyuldu adın Cezayir’den Çin’e,
Kenya’dan Arjantin’e,
KimsesizliÄŸimizi yendin bir anda…
Yen dedi yendin…
Yendin bu dünyada yenilecek ne varsa birer birer ,
yendin…
Çünkü… Sen… Ali Sami Yen’din…
Åžimdi, gidiyoruz iÅŸte…
Çığlıklarımızı,hasretimizi ve göz yaÅŸlarımızı bırakıp çimlerine,
Kahraman ruhunu ödünç alıp götürüyoruz gittiÄŸimiz yere,
Adını yazmak için yepyeni zaferlere…
 
ALÄ° KIRCA

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

BEKLE YÄ°NE GELÄ°RÄ°M

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
Her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
Bir gök gürlese bari diyorum, bir saÄŸnak patlasa
Bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse
Ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de
Yırtılan ve parçalanan bir ÅŸeyler olmalı mutlaka
Hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir ÅŸeyler.

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
Ne kadar dingin görünüyor bana ÅŸimdi gökyüzü

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüÅŸlerini
Bir kenti güzelleÅŸtiren yalnız onlardı sanki
Onlardı çocuklara ve aÅŸka ölesiye baÄŸlanan
Kadınları güzelleÅŸtiren herhalde onlardı
"Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi
Tükürsek cinayet sayılıyor artık
Ama nerede kaldılar, özledim gülüÅŸlerini onların

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara
Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense
Ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoÅŸlar
Alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor
Kanımın pıhtılarında güllerin serinliÄŸi
Ve fakat bir cellat gibi yetiÅŸiyor pusudaki
Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

YaÅŸamak neleri öÄŸretiyor, düÅŸünüyorum
OkuduÄŸum bütün kitaplar paramparça
Çıkıp dolaşıyorum akÅŸamüstleri bir başıma
Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent
Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum
Sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler
Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

Sesler gittikçe azalıyor, kuÅŸlar azalıyor
Ve ne zaman yolum düÅŸse vurulduÄŸun yere
Kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak
Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık
Biz çoktan unutmuÅŸuz böyle ÅŸeyleri
Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruÅŸu
Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Ä°çimde zaptedilmez bir kırma isteÄŸi
Dizginlerini koparan bir at sanki bu
Soluk soluğa kalıyorum her sonbahar
Ve sevgilim ne zaman hoÅŸgörülü olsa
Bir yolculuk düÅŸüyor aklıma, gidiyorum
Bütün gençliÄŸim böylece geçip gitti iÅŸte
Ama hala bir ÅŸeyler var vazgeçemediÄŸim

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa
Bir gün gelirsek hangi kent güzelleÅŸmez
Şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı
Geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye
Devriyeler çıkart ÅŸimdi, bütün ışıklarını söndür
SorduÄŸum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak
Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
Bir gök gürlese bari diyorum bir saÄŸnak patlasa
Bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem
Oysa ne kadar sakin sokaklar, bu kent ve bütün yeryüzü
Ä°pince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göÄŸüne
Sessizce çekip gidiyorum ÅŸimdi, sessiz ve kimliksiz
Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün…

Ahmet Telli

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.