Sözlerin Sultanı

Genç adam iyi bir terziymiÅŸ. Bir dikiÅŸ makinesi ve küçücük bir dükkânı varmış. Sabahlara kadar uÄŸraşıp didinir ama pek az para kazanırmış. Çok soÄŸuk bir kış gecesi dükkanı kapatırken elektrik sobasını açık unutmuÅŸ ve çıkan yangın onun felaketi olmuÅŸ.. Artık ne bir iÅŸi varmış ne de parası. Günler boyu iÅŸ aramış ama bulamamış… Yük taşımış, bulaşıkçılık yapmış, yine de evinin kirasını ödeyecek kadar para kazanamamış. Sonunda ev sahibinin de sabrı taşınca, küçük bir bavula sığan eÅŸyalarıyla sokakta bulmuÅŸ kendini…
Mevsim kış, hava ayaz olsa da genç adamın köÅŸedeki parktan baÅŸka gidecek yeri yokmuÅŸ. Bir sabah iÅŸ arayacak derman bulamamış bacaklarında. Açlıktan ve soÄŸuktan bitkin bir ÅŸekilde bankta otururken, kocaman bir araba yanaÅŸmış kaldırıma. Arka kapıyı açmaya çalışan ÅŸoförü kızgınlıkla yana itmiÅŸ arabadan inen yaÅŸlı adam,
"Yalnız bırakın beni, parkta dolaşırsam belki sinirim geçer" diye söylenmiÅŸ.
Zengin bir iÅŸadamı olduÄŸu her halinden belli olan ihtiyar, birkaç adım attıktan sonra bankta titreyen terziyi görmüÅŸ. Terzi, adamın üzerindeki paltoya bakıyormuÅŸ dikkatle. Birden siniri geçiveren ihtiyar,
"Zavallı adamcağız kim bilir nasıl üÅŸüyordur, ona nasıl yardım etsem acaba?" diye düÅŸünmeye baÅŸlamış.
Oysa terzinin düÅŸlediÄŸi paltonun sıcaklığı deÄŸilmiÅŸ. O, çok kalın ve kaliteli bir kumaÅŸtan üretilen bu paltonun sahibine hiç de yakışmadığını ve onun vücuduna uygun ÅŸekilde dikilmediÄŸini düÅŸünüyormuÅŸ. YaÅŸlı iÅŸadam, terzinin yanına yaklaşıp,
"Ne o evlat, bu ayazda parkta donmuÅŸsun. Ä°stersen paltomu sana verebilirim" deyince,
"Hayır, teÅŸekkür ederim. Ben sadece bu paltonun size göre olmadığını düÅŸünüyordum. Kumaşı fazla kalın ve sizi olduÄŸunuzdan ÅŸiÅŸman göstermiÅŸ" diye yanıt vermiÅŸ terzi.
YaÅŸlı adam bu cevabı alınca hayli ÅŸaşırmış. Çünkü o da üzerindeki paltoya onca para ödediÄŸi halde kendisine bir türlü yakıştıramıyormuÅŸ.
"SoÄŸuktan titrerken nasıl böyle bir ÅŸeye dikkat edebiliyorsun?" diye soran yaÅŸlı adam,
"Ben terziyim" yanıtını alınca
"Benimle gel, hayat hikayeni yolda anlatırsın" diyerek arabaya bindirmiş bizim terziyi.
Bu karşılaÅŸma, terzinin hayatındaki dönüm noktası olmuÅŸ. Böyle yetenekli bir insanın iÅŸsiz ve evsiz kalmasına çok üzülen iyiliksever yaÅŸlı adam, terziye bir dükkan açmasına yetecek kadar para vermiÅŸ. Bunun karşılığında tek istediÄŸi kendi giysilerini bu genç adamın dikmesiymiÅŸ. Terzi yeniden bir iÅŸe hem de kendi iÅŸine baÅŸlamanın heyecanıyla deliler gibi çalışmaya baÅŸlamış. Bu arada yaÅŸlı iÅŸadamı da desteÄŸini esirgemiyor, onu kendi çevresinden zengin kiÅŸilerle tanıştırarak yeni sipariÅŸler almasını saÄŸlıyormuÅŸ. Küçük dükkân önce kocaman bir modaevine dönüÅŸmüÅŸ, sonra da pek çok ünlü marka için üretim yapmaya baÅŸlamış. Terzi artık "ünlü iÅŸadamı" diye anılır olmuÅŸ.
Bir gün ihtiyar adam onu ziyarete gitmiÅŸ. Terzi çok büyük bir iÅŸ baÄŸlantısı yapmak üzere yurt dışına gidecekmiÅŸ ve uçaÄŸa yetiÅŸmesine az bir zaman varmış. Biraz sohbet ettikten sonra yaÅŸlı adam birden fenalaÅŸmış, kalp krizi geçiriyormuÅŸ. Hemen bir ambulans çağırılarak hastaneye kaldırılmasını saÄŸlamış. Yeni iÅŸadamımız ise büyük iÅŸi kaçırmak istemediÄŸi için uçaÄŸa yetiÅŸmiÅŸ. YaÅŸlı adam krizi atlatmış ve uzun süre hastanede yatmış, bir yandan da sadece bir kez telefon ederek durumunu soran terziyi bekliyormuÅŸ. Fakat terzi daha çok para kazanmak için oradan oraya koÅŸtururken bir türlü yaÅŸlı adamı ziyarete gidememiÅŸ.
Aradan o kadar uzun bir süre geçmiÅŸ ki bu sefer de utancından yaÅŸlı adamın kapısını çalamaz olmuÅŸ. Bir süre sonra terzinin iÅŸleri yolunda gitmemeye baÅŸlamış. Fabrikalarını kapatmak zorunda kalmış ve elinde kala kala yine küçücük bir dükkan kalmış. Utana sıkıla yaÅŸlı adama koÅŸmuÅŸ hemen nerede hata yaptığını sormak için. Son derece kırgın olan ihtiyar yine de onu kabul etmiÅŸ ama anlatacağı öyküyü dinledikten sonra hemen çıkıp gitmesini istemiÅŸ.
Ve başlamış anlatmaya:
"Bir zamanlar fakir bir oduncu varmış. Ormandaki bir kulübede yaÅŸar ve odun keserek hayatını kazanırmış. Bir gün kulübesinde yangın çıkmış ve bu yangın bütün ormanı kül etmiÅŸ. O çevrede kimse ona güvenip iÅŸ vermeyince, çıkınını alan oduncu, eÅŸeÄŸine binip yola koyulmuÅŸ.
AÄŸaçların arasında yürürken birinin kendisine seslendiÄŸini duymuÅŸ. Başını kaldırınca konuÅŸanın bir bülbül olduÄŸunu görmüÅŸ. Bülbül ona
"Senin haline çok üzüldüm, ÅŸimdi öyle bir büyü yapacağım ki eÅŸeÄŸin çok güzel ÅŸarkı söylemeye baÅŸlayacak, sen de onunla gösteriler yapıp çok para kazanacaksın" demiÅŸ.
Gerçekten de eÅŸek birbirinden güzel ÅŸarkılar söylemeye baÅŸlamış. Oduncu o ÅŸehir senin bu kasaba benim dolaşıp eÅŸeÄŸine ÅŸarkı söyletiyor ve herkes onları izlemek için birbiriyle yarışıyormuÅŸ. Oduncu ve ÅŸarkı söyleyen eÅŸeÄŸi bütün ülkede ünlenmiÅŸler. Bir gün yine bir gösteriye yetiÅŸmek için koÅŸtururlarken, bülbülün yardım isteyen sesini duymuÅŸ oduncu. Bir kedi bülbülü yakalamış ve yemek üzereymiÅŸ. Åžöyle bir duraklamış ama gösteriye gitmemeyi, onca parayı kaçırmayı gözü yememiÅŸ, arkasına bakmadan kaçmış oradan. Gösteri baÅŸladığında ise eÅŸeÄŸi her zamanki gibi güzel ÅŸarkılar söylemek yerine sadece bir eÅŸeÄŸin çıkarabileceÄŸi sesleri çıkarmış.
Oduncu kendisini ÅŸarlatanlıkla suçlayan izleyicilerin elinden canını zor kurtarmış. Ä°ÅŸte o zaman bülbül ölünce büyünün bozulduÄŸunu anlamış. Ben de senin bülbülündüm ve sen beni öldürdün, büyü de o yüzden bozuldu. KeÅŸke güzel giysiler dikerken dostluk  ipliÄŸini koparmasaydın…"
Öyküyü dinleyince hemen çıkıp gitmiÅŸ terzi, çünkü söyleyecek bir sözü yokmuÅŸ…
Dostluk iplerinizi koparmamanız dileÄŸiyle…….

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Büyük AÅŸk,Büyük Nefret

‘’Åžimdi sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi gerekiyor mu? Diye sormuÅŸtu Nazım Hikmet, o muazzam ve doÄŸru üslubuyla. Halbuki bugünün aÅŸklarını görse ne derdi acaba? Bu gün ellerde teraziler, adeta gramla tartılıyor aÅŸk.160 gr sevgiye karşılık 160 gr sevgi alınabilirmiÅŸ gibi, herkes verdiÄŸi kadarını istiyor. Seven erkek mutlak itaat, mutlak hakimiyet bekliyor. Zihninde bir denklem var sanki. Denklem karşılanmadı mı tüm formül bozuluyor.Ve iÅŸte o zaman bir de bakmışınız ki aÅŸk bitmiÅŸ,nefret baÅŸlıyor.Ne çabuk geçiyoruz bir uçtan bir uca.Eski eÅŸlerini kendilerine dönmedi diye silahla tarayan öfkeli kocalar…Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen dostlarını,basit bir ağız dalaşıyla baÅŸlayan kavgalarda öldüren delikanlılar…Vaktiyle çok sevdikleri belki de en çok sevdikleri insanları bir adımda,bir kurÅŸunla harcayıverenler…Birbirinden ayrı gibi görünen bütün bu ÅŸiddet haberleri arasında bir iliÅŸki var.Hepsinde ortak nokta,yoÄŸun bir aÅŸtan yoÄŸun bir nefrete geçebilmekteki süratimiz.

Bir yandan ÅŸarkılar çıkıyor piyasaya, ardı ardına. Hepsi de aÅŸk üzerine. Sözler benzer, iddialı. Diziler çekiliyor peÅŸ peÅŸe. Gene hepsinin ana teması’’büyük aÅŸk.’’Ama televizyonu kapatıp kendi hayatımıza döndüÄŸümüz anda, ne yazık ki ‘’büyük aÅŸk’’tan anladığımız aslında ‘’büyük ego.’’ Biz elmanın da muhakkak bizi sevmesini bekliyoruz. Yetmiyor. Elmanın hayat boyu sadece ve sadece bizi sevmesini, varlığını bize adamasını, biz ne dersek harfiyen yapmasını istiyoruz. Biz aÅŸkı, egomuza hizmet etmekle yükümlü bir kahya bellemiÅŸiz adeta. Ve bu yüzden iÅŸte, aÅŸktan nefrete bu kadar çabuk, bu kadar kolay savruluyoruz.

Anadolu’da bugün bile anlatılan eski bir aÅŸk hikayesi vardır. Derler ki, vaktiyle Siirt Tillo’da  bir tekkede mürit, tasavvufa gönül vermiÅŸ bir zat yaÅŸarmış. Temiz, saf,  ve güzel gönüllü bir genç adammış. Gel zaman git zaman aşık olmuÅŸ, hem de sırılsıklam. Karşılık da bulmuÅŸ. SevdiÄŸi kız da ona sevdalanmış. EvlenmiÅŸler. Mutlu senler geçirmiÅŸler. Ne var ki bir zaman sonra karısı dikilmiÅŸ karşısına. ‘’Ben gitmek istiyorum’’ demiÅŸ. ‘’Åžu yolların ardında baÅŸka ne yollar var görmek istiyorum. Sana aşık deÄŸilim artık. Bir baÅŸkasını gördüm, ona aktı yüreÄŸim. Onunla uzaklara gitmek istiyorum.’’

Mürit Öfkeden deliye dönmüÅŸ. Aklından ilk geçen ÅŸey, karısını öldürmek olmuÅŸ. ‘’Bana yar olmayacağına göre kimselere de yar olmasın’’ diye geçirmiÅŸ içinden. Kapanmış eve, planlar yapmış kendince. Kimseyle konuÅŸmaz olmuÅŸ. Derken bir sabah ÅŸeyhini kapıda beklerken bulmuÅŸ. ‘’Hakiki aşık’’ demiÅŸ ÅŸeyh, ‘’sevdiÄŸi insanın mutluluÄŸunu ister. Aşık kiÅŸi, sevdiÄŸinin mutluluÄŸunu kendi mutluluÄŸunun önüne koyar. Gerçekten seven insan,özgür bırakır.Sahiplenmek, hak iddia etmek, can almak, can acıtmak, aşıkların tutacağı yol deÄŸildir… DüÅŸün. DüÅŸün de öyle karar ver. Ve bil ki vereceÄŸin karar, senin gerçek sınavındır.’’

Ä°ÅŸte o zaman mürit için çetin bir iç muhasebe baÅŸlamış. Günler, haftalar boyu nefsi bir yana çekiÅŸtirmiÅŸ, yüreÄŸi bir yana. Sonunda bir sabah fırlamış yataktan. Açmış tüm pencereleri, kapıları sonuna kadar. Işık dolmuÅŸ içeri, efil efil rüzgar. DönmüÅŸ karısına ,‘’DilediÄŸin yere git’’ demiÅŸ usulca. Ben hakkımı sana helal ettim. Sende bana helal et, öyle çık yola.’’

Bu hikayeyi ilk duyduÄŸumda bir masal gibi dinlemiÅŸtim. Gerçek olmayacak kadar romantik… Ta ki böyle insanlar tanıyana kadar. Onların öykülerini gazeteler yazmıyor, televizyon duyurmuyor. Ama bu ülkede üçüncü sayfa haberlerinin atladığı ‘’büyük aÅŸk’’ hikayeleri de yaÅŸandı, yaÅŸanıyor.

         Elif Åžafak
‘’Firarperest  33-34 sf.’’

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Åžems-i Tebrizi’nin 40 Kuralı
( Gönlü GeniÅŸ Ve Ruhu Gezginlerin Kırk Kuralı )

- Birinci Kural:
Yaradanı hangi kelimelerle tanımladığımız, kendimizi nasıl gördüÄŸümüze ayna tutar.
Åžayet Tanrı dendi mi öncelikle korkulacak, utanılacak bir varlık geliyorsa aklına, demek ki sende korku ve utanç içindesin çoÄŸunlukla…Yok eÄŸer Tanrı dendi mi evvela aÅŸk, merhamet ve ÅŸefkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut demektir.

- Kırkıncı Kural:
AÅŸksız geçen bir ömür beyhude yaÅŸanmıştır.
Acaba ilahi aÅŸk peÅŸinde mi koÅŸmalıyım mecazi mi, yoksa dünyevi, semavi ya da cismani mi diye sorma!
Ayrımlar ayrımları doğurur.
AÅžK’ın ise hiç bir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur.
BaÅŸlı başına bir dünyadır aÅŸk.
Ya tam ortasındasındır merkezinde, ya da dışındasındır hasretinde.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ÅžEYTAN HATASINI NASIL BÄ°LMEZ

KISSADAN HÄ°SSE

Günlerden birgün ÅŸeytanın yolu bir köye düÅŸmüÅŸ.
Keyfi yerinde olan ÅŸeytan sırtını bir aÄŸaca dayamış ve buzağısı kazığa baÄŸlı olan ineÄŸini saÄŸan genç bir kadını uzaktan izlemiÅŸ.
Şeytan kadını epeyce izledikten sonra yerinden kalkıp kazığa bağlı buzağının ipini biraz gevşetmiş.
Buzağı bu az ötede annesinin sütünün kovaya sağılmasını aç karnına izlemeye daha fazla dayanamamış debelenmiÅŸ ve boynundaki ip çözülmüÅŸ
KoÅŸarak annesini emmeye giden buzağı süt kovasını devirmiÅŸ
SaÄŸdığı süt ziyan olunca sinirlenen genç kadın eline geçirdiÄŸi odunu buzağıya vurunca yavru yere yığılmış.
Yavrusuna saldırılan inek kayıtsız kalamayıp bir tekmede kadını yere serip öldürmüÅŸ.
Uzaktan geçmekte olan kadının kayınpederi, ineÄŸin ´gelinini öldürdüÄŸünü görüp ineÄŸi tüfekle vurmuÅŸ.
Silah sesini duyan koca , karısını yerde cansız yatar babasınıda elinde tüfekle görünce silahını çekip babasını öldürmüÅŸ.
Kısa bir süre sonra gerçeÄŸi öÄŸrenen genç adam , bu kadar acıya dayanamayıp intihar etmiÅŸ.
Bütün bu olayları bir kenardan izleyen ÅŸeytan

"BU FELAKETÄ°DE BANA YÜKLERLER,BUZAÄžININ Ä°PÄ°NÄ° GEVÅžETMEKTEN BAÅžKA BEN NE YAPTIM ŞİMDÄ°" demiÅŸ.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

YALNIZ BÄ°R OPERA

Ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda
Yorgun, kirli ve umutsuz geçmiÅŸim
Oysa bilmediğin birşey vardı sevgilim
Ben sende bütün aÅŸklarımı temize çektim

Ä°mrendiÄŸin, öfkelendiÄŸin
Kızdığın, ya da kıskandığın diyelim
Yani yaşamışlık sandığın
GeçmiÅŸim
Dile dökülmeyenin tenhalığında
Kaçırılan bakışlarda
GündeliÄŸin başıboÅŸ ayrıntılarında
Zaman zaman geri tepip duruyordu.
Ve elbet üzerinde durulmuyordu.
Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun,
Biraz daha fazla sevdiÄŸim, biraz daha önem verdiÄŸim.
BaÅŸlangıçta doÄŸruydu belki.
Sıradan bir serüven, rastgele bir iliÅŸki gibi baÅŸlayıp,
Günden güne hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren,
Büyüyüp kök salan bir aÅŸka bedellendin.
Ve hala bilmiyordun sevgilim
Ben sende bütün aÅŸklarımı temize çektim
Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana
Bütün kazananlar gibi
Terk ettin.

Yaz başıydı gittiğinde, ardından,
Senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim.
Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.
Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.
Çünkü ben aÅŸkın bütün çaÄŸlarından geliyordum.
Sanırım lirik sözcüÄŸü en çok yüzüne yakışıyordu
Yüzündeki kuÅŸkun kedere, gür kirpiklerinin altından
Kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
Çerçevesine sığmayan
Munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
Lirik sözcüÄŸü en çok yüzüne yakışıyordu.

Yaz başıydı gittiÄŸinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmiÅŸti Mayıs.
Seni bir ÅŸiire düÅŸündükçe
Kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
Ucucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma.
Önceki ÅŸiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük
Usulca düÅŸüyordu bir kağıt aklığına,
Belkide ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.
Yaz başıydı gittiÄŸinde. Bir aÅŸkın ilk günleriydi daha.
AÅŸk mıydı, deÄŸil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi?
‘Eylül’de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen’ notunu buldum kapımda.
Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04′tü onu bulduÄŸumda.
Daha o gün anlamalıydım bu iliÅŸkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düÅŸman gibi duran zamanı
Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını.

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri.
DöndüÄŸünde eksik, noksan bir ÅŸeyler baÅŸlamıştı.
Sanki yaz, birbirimizi görmediÄŸimiz o üç ay,
Alıp götürmüÅŸtü bir ÅŸeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıstı.
Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza.
Adımlarımız tutuk, yüreÄŸimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi
bakışıyorduk.
Sanki ufacık bir ÅŸey olsa birbirimizden kaçacaktık.
Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, kliÅŸesiz bir beraberlikti bizimki.
Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.
Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.
Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.
Åžimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
Birbirine uzanamayan
Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca
Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız
Ne kalacak bizden?
Bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim ÅŸu kırık dökük ÅŸiirim
Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
Ne kalacak geriye savrulmuÅŸ günlerimizden
Bizden diyorum, ikimizden
Ne kalacak?

Åžimdi biz neyiz biliyor musun?
Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaÅŸ çocukları gibiyiz.
Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada
Bir ÅŸey bulduÄŸunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi
Ve elbet biz de bu aÅŸkta büyüyecek
Her ÅŸeyi bir baÅŸka aÅŸka erteleyeceÄŸiz.

Kış başlıyor sevgilim
Hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
Bir yaz daha geçti hiçbir ÅŸey anlamadan
Oysa yapacak ne çok ÅŸey vardı
Ve ne kadar az zaman
Kış başlıyor sevgilim
Ä°yi bak kendine
Gözlerindeki usul ÅŸefkati
Teslim etme kimseye, hiçbir ÅŸeye
Upuzun bir kış başlıyor sevgilim
Ayrılığımızın kışı başlıyor
Giriyoruz kara ve soÄŸuk bir mevsime.

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak,
Yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak,
Camdan dışarı bakıp puslu ÅŸarkılar mırıldanmak….
Böyle zamanlarda her ÅŸey birbirinin yerini alır
Çünkü her ÅŸey bir o kadar anlamsızdır
Ä°çimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun
Para etmez kendimizi avutmak için bulduÄŸumuz numaralar
Bir aşkı yaşatan ayrıntları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz
Çıplak bir yara gibi sızlar paylastığımız anlar,
EÅŸyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar
Korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara,
ÇaÄŸrışımlarla ödeÅŸemezsiniz.

Dışarda hayat düÅŸmandır size
Ä°çeride odalara sığamazken siz, kendiniz
Bir ayrılığın ilk günleridir daha
Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta
Gün boyu hiçbir ÅŸey yapmadan oturup
Kulak verdiğiniz saat tiktakları
Kaplar tekin olmayan göÄŸümüzü
Geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç
Suyu boÅŸalmış bir havuz, fiÅŸten çekilmiÅŸ bir alet kadar tehlikesiz
Bakınıp dururken duvarlara
BoÅŸ bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çicek,
UnutulmuÅŸ bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani,
Unutsam eÅŸyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında
Kendime bir yer bulsam, dediÄŸimiz zamanlar gibi
Kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi
Yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik kazasına,
Başımıza gelmiÅŸ bir felakete, iskenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya
Kendimizi hazırlar gibi.

Yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliÄŸimizi
Ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,
Ve kazanmış görünürken derinliÄŸimizi
Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde
Bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar
O tiktaklar kadar önemsiz kalır ÅŸimdi
Hayatımıza verdiÄŸimiz bütün anlamlar
Göremeseniz de, bilirsiniz
Hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar.

Bana zamandan söz ediyorlar
Gelip size zamandan söz ederler
Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden.
Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden.
Hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi.
Dahası onalar da bilirler.
Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düÅŸünürler.
BittiÄŸine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeÄŸine katlanmak, sırtınızdaki
hançeri çıkartmak, YüreÄŸinizin unuttuÄŸunuz yerleriyle yeniden karşılaÅŸmak
kolay deÄŸildir elbet.
Kolay deÄŸildir bunlarla baÅŸ etmek, uÄŸruna içinizi öldürmek.
Zaman alır.
Zaman alır sizden bunların yükünü
O boÅŸluk dolar elbet, yaralar kabuk baÄŸlar, sızılar diner, açılar dibe
çöker.
Hayatta sevinilecek ÅŸeyler yeniden fark edilir.
Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.
O boşluk doldu sanırsınız
Oysa o boÅŸluÄŸu dolduran eksilmenizdir.

Gün gelir bir gün
BaÅŸka bir mevsim, baÅŸka bir takvim, baÅŸka bir iliÅŸkide
O eski ağrı
Ansızın geri teper.
Dilerim geri teper.
Yoksa gerçekten bitmissinizdir.

Zamanla yerleÅŸir yaÅŸadıkların, yeniden konumlanır, çoÄŸalır anlamları, önemi
kavranır.
Bir zamanlar anlamadan yaÅŸadığın ÅŸey, çok sonra deÄŸerini kazanır.
YokluÄŸu derin ve sürekli bir sızı halini alır.
Oysa yapacak hiçbir ÅŸey kalmamıştır artık
Mutluluk geçip gitmiÅŸtir yanınızdan
Her şeye iyi gelen zaman sizi kanatır
ÖlmuÅŸ saadeti karşılaÅŸtır yaÅŸayan mutsuzlukla
Günlerin dökümünü yap
Benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini
Kim bilebilir ikimizden baÅŸka?
Sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış
Bir ilişkiyi, duyguların birliğini,
Bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği
Yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her ÅŸeyi bir düÅŸün
Emek ve aÅŸkla güzelleÅŸtirilmiÅŸ bir dünya
Şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor
Orada olmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla
Bunlar da bir işe yaramadıysa
Demek yangından kurtarılacak hiçbir ÅŸey kalmamış aramızda.

Bu şiire başladığımda nerde,
Åžimdi nerdeyim?
Solgun yollardan geçtim.
Bakışımlı mevsimlerden
İkindi yağmurlarını bekleyen
Yaz sonu hüzünlerinden
Gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim
Geçti her cağın bitki örtüsünden
Oysa ÅŸimdi içimin yıkanmış taÅŸlığından
Bakarken dünyaya
Yangınlarla bayındır kentler gibiyim:
Çicek adlarını ezberlemekten geldim
Eski ÅŸarkıları, sarhoÅŸların ve suçluların
Unuttuklarını hatırlamaktan
Uzun uzak yolları tarif etmekten
Haydutluktan ve melankoliden
Giderken ya da dönerken atlanan esiklerden
Duyarlığın gece mekteplerinden geldim
Bütünlemeli çocukluklarıyla geçti
GençliÄŸimin rüzgara verdiÄŸim yılları
Gökummaların ve içdökmelerin vaktinden geldim.

Bu şiire başladığımda nerde,
Åžimdi nerdeyim?
Yaram vardı, bir de sözcükler
Sonra vaat edilmiÅŸ topraklar gibi
Sayfalar ve günler
Işık istiyordu yalnızlığım
Kötülükler imparatorluÄŸunda bir tek ÅŸiir yazmayı biliyordum
Ä°lerledikçe…Kaybolup gittin bu ÅŸiirin derinliklerinde
AÅŸk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha ÅŸiir bitmeden.
Karardı dizeler.
AÅŸk…Bitti. Soldu ÅŸiir.

Büyük bir ÅŸaÅŸkınlık kaldı o fırtınalı günlerden
Daha önce de baÅŸka ÅŸiirlerde konaklamıştım
Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde
Ask yalnız bir operadır, biliyordum:
Operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım.
Barbarların seyrettiÄŸi trapezlerden geçtim
Her adımda boynumdan bir fular düÅŸüyordu
El kadar gökyüzü mendil kadar ufuk
Birlikte çıkalan yolların yazgısıdır:
Eksiliyorduk
Mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim
Her otelde biraz eksilip, biraz artarak
Yani çoÄŸalarak
Tahvil ve senetlerini intiharlarla deÄŸiÅŸtirenlerin
Birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında
Ağır ve acı tanıklıklardan
Geçerek geldim. Terli ve kirliydim.
Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum
Maskeler ve çiçekler biriktiriyordu
Linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de…
Korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları
Ve açık hayatları seviyordu.
Buraya gelirken
Uzun uzak yollar için her menzilde at deÄŸiÅŸtirdim
Atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri
Ödünç almadım hiç kimseden hicbir ÅŸeyi
Çıplak ve sahici yaÅŸayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri…
panayır yerleri…
Ölü kelebekler…
Ölü kelebekler…
Sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Adım onların adının yanına yazılmasın diye
Acı çekecek yerlerimi yok etmeden
Acıyla baÅŸ etmeyi öÄŸrendim.
Yoksa bu kadar konuÅŸabilir miydim?
İpek yollarında kuzey yıldızı
Aşkın kuzey yıldızı
Sanırsın durduğun yerde
Ya da yol üstündedir
Oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar
Ölü yanardaÄŸlar, ölü yıldızlar
Ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı.

Aşkın bir yolu vardır
Her yaÅŸta baÅŸka türlü geçilen
Aşkın bir yolu vardır
Her yaÅŸta biraz gecikilen
Gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler
Gözlerim
Aşkın kuzey yıldızıdır bu
Yazları daha iyi görülen
Ben, öteki, bir diÄŸeri ona doÄŸru ilerler
Ä°lerlerim
Zamanla anlarsın bu bir yanılsama
Ölü ÅŸairlerin imgelerinden kalma
Sen de deÄŸilsin. O da deÄŸil
Kuzey yıldızı daha uzakta
Yeniden yollara düÅŸerler
DüÅŸerim
Bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda
Ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında
Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler
YaÅŸamsa yerli yerinde
Yerli yerinde her ÅŸey
Åžimdi her ÅŸey doludizgin ve çoÄŸul
Åžimdi her ÅŸey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi
Åžimdi her ÅŸey yeniden
YüreÄŸim, o eski aÅŸk kalesi
Yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden
Dönüp ardıma bakıyorum
Yoksun sen
Ey Sanat! Her ÅŸeyi hayata dönüÅŸtüren.

MURATHAN MUNGAN

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.