Sözlerin Sultanı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

YAÅžAMAK VE SEVMEK ÜZERÄ°NE

Ä°çli bir ezgi tadında yaÅŸamak istiyorum.
-her söyleniÅŸte güzelleÅŸen-

Şarap tadında sevilmek
-en iyi baÄŸ bozumlarının ürünü-

ve sevmek ÅŸiircesine

Yepyeni bir dünya için
deÄŸiÅŸmek ve deÄŸiÅŸtirmek hiç durmadan

ve usulca ölmek sonra
-tohuma durmuÅŸ çiçek gibi-

İNSAN olmanın sevinciyle
ve sonsuz hüznüyle ardında
aydınlık bir sabah bırakmanın.

Kutsiye Bozoklar

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

BUGÜN PAZAR VE BEN SENÄ° ÇOK ÖZLEDÄ°M (Ibrahim… bornovali

Videoları izlerken site müziÄŸini saÄŸda sarı yazıların altındaki müzik panelinden kapatınız!

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Bu nasıl bir aÅŸktır…

Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı Mihrimah Sultan on yedisine bastığında, iki kiÅŸi …onunla evlenmek ister.

Mihrimah, yani Mihrü Mah, Farsca’da “GüneÅŸ ve Ay” anlamına gelir. Kızla evlenmek isteyenlerin biri Diyarbakır Valisi Rüstem PaÅŸa diÄŸeriyse Mimar Sinan’dır.

PadiÅŸah kızını Rüstem PaÅŸa’ya verir.

Koca Sinan evlidir, ellisindedir ve de Mihrimah Sultan’a deliler gibi aşıktır!
Gerçi sevdiÄŸine kavuÅŸamamıştır ama, aÅŸkını, olanca güzelliÄŸiyle sanatına yansıtmıştır.

Üsküdar’a, Saray’ın isteÄŸiyle elbet, 1540 yılında Mihrimah Sultan Camii’nin temelini atar ve 1548’de bitirir.

Camiyi yaparken, eserine sanki “etekleri yerleri süpüren bir kadının” dış çizgilerini verir.

Derken, ilk kez padiÅŸah fermanı olmaksızın, Edirnekapı’da, pek kimselerin uÄŸramadığı ıssız ama Ä°stanbul’un en yüksek tepelerinden birine, ikinci bir eser yapmaya koyulur Mihrimah Sultan’a.

Cami küçücüktür.

Minaresi otuz sekiz metredir, bir adet incecik kubbesi üzerindeyse yüz 61 pencere, camiin iç güzeliÄŸini aydınlatır.

Ä°çerdeki sarkıtlar ve minare kenarlarındaki iÅŸlemeler Mihrimah Sultan’ın topuklarını döven saçlarını anımsatır insana.

İşte, aşka adanmış iki eser.

Åžimdi, gidin Edirnekapı ve Üsküdar’daki camileri aynı anda görebileceÄŸiniz bi yer seçin ve 21 Mart’ta, yani geceyle gündüzün eÅŸit olduÄŸu günde seyreyleyin.

Unutmadan, 21 Mart Mihrimah Sultan’ın doÄŸum günüdür.

GöreceÄŸiniz manzaraysa ÅŸudur;

Edirnekapı camiinin tek minaresi ardından tepsi gibi kıpkırmızı güneÅŸ batarken, Üsküdar’daki camiinin ardından ay doÄŸar!

Mihrü Mah eÅŸittir GüneÅŸ ve Ay.

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

sibel can – hançer / yeni klip 2011 | izlesene.com

Videoları izlerken site müziÄŸini saÄŸda sarı yazıların altındaki müzik panelinden kapatınız!

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

yilmaz erdogan bir mevsimin aci gercekleri | izlesene.com

 Videoları izlerken site müziÄŸini saÄŸda sarı yazıların altındaki müzik panelinden kapatınız!

BÄ°R MEVSÄ°MÄ°N ACI GERÇEKLERÄ°

Bir Mevsimin Acı Gerçekleri
""Bir tek dileÄŸim var mutlu ol yeter” sözünün
bir kamy…on yükü
anlam taşıdığı günlerdi

Kaldırımlar toz ve kağıt topakları
Ankara’nın
Ankara’nın sonbahar yaprakları
ayvalar sarı
hüzünler olgun
yaz yorgunu gövdeler serili betonlarda

Ben yanımda çok acıklı
epey yol üstü sözler getirmiÅŸtim.
“Sanki terk edilmiÅŸ bir viraneyim
her yanım dağılmış yıkılmışım ben”

Okul önlük mevsimi
ve kaplanması kitapların
cumhuriyet gazetesiyle
bir ön beslenme çantası kompleksi
malum ÅŸu otlu peynir meselesi

Saçlarını süt mısırı örgü yapmış
bir al yüz koca göz görüyorum.
Sanki o tehlikeli yolun başındayım
AÅŸk’a geliyorum!
ama yanıma hep
köy zılgıtlı sözler almışım
arabesk kalıyorum
her kent soylu aşkın karşısında
“Bir kulunu çok sevdim” diyorum
“O beni hiç sevmiyor” diyorum
“Kalbimi ona verdim
artık geri vermiyor” diyorum.

YILMAZ ERDOÄžAN

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ÖnceliÄŸimiz Ä°yi Bir Ä°nsan Olmak

 Bir gün bir baba, oÄŸluna timsahla kaplumbaÄŸanın hikâyesini anlatır. Der ki: "Bir timsah kaplumbaÄŸayı yutmak ister; kovalamaya baÅŸlar. Tam yakalayıp yutacağı sırada kaplumbaÄŸa kenara sıçrar ve aÄŸaca tırmanır." Hikâyenin tam bu aÅŸamasında çocuk hayretle karışık sorar: "Baba, hiç kaplumbaÄŸa aÄŸaca çıkar mı?" Babası düÅŸündürücü cevabını verir: "Çıkması lazımdı oÄŸlum, çıkması lazımdı. Kurtulması için çıkması lazımdı."

Ä°nsanın köÅŸeye sıkıştığı, çaresiz kaldığı, umutsuzluÄŸun salvolarına karşılık veremediÄŸi dönemleri vardır. Hepimizin hayatında böylesi zamanlar olmuÅŸtur. Bu anlarda bir çıkış yolu bulabilmek, bir umut ışığı görebilmek için adeta çırpınırız. Lakin gerçek ve içinde bulunulan olumsuz hal, her an içine düÅŸülen girdabın ortasına biraz daha bizi çeker.

Zorluklar ne kadar fazla olursa olsun, imkânsızlıklar ne denli etkili bulunursa bulunsun; dayanmak, katlanmak, üstesinden gelmek, sonuna kadar mücadele etmek insanı güçlü kılar. Bunun için Nietzsche; "Bizi yıkmayan her ÅŸey, bize güç verir" diyor. Öbür taraftan da Behçet Necatigil’in sesleniÅŸi: "Ya ümitsizsiniz ya da ümit sizsiniz. Ya çaresizsiniz ya da çare sizsiniz."  Bir tarafta teslim olmak, kaderimize razı olmak; öte tarafta direnmek ve mücadele etmek. Bence insanı anlamlı kılan, yaÅŸamasına mana katan husus da budur. Hayatın öngöremediÄŸimiz, ancak her an bizi etkisi altına alması muhtemel sorunlarına olgun ve vakar bir ruh haliyle karşı durmak, hatta bertaraf etmek maharetten öte kararlılık isteyen bir davranıştır. Belki bu kararlılığı birçoklarımız gösteremez. Ancak boÅŸ vermek, bırakmak, vazgeçmek ÅŸahsiyetli insanın tavrı olmadığı da bilinmelidir. Umut olmadan, umut edilene ulaşılamaz. Umutların canlı tutulması, hayatın açmazlarına gösterilecek dirençle mümkündür. Bir ÅŸeye inanıyorum: Hayat dediÄŸimiz ve üzerine binlerce yıldır yorumlar yapılan karmaşık süreç; zayıf ve umutsuz kiÅŸiliklere fırsat ve mutluluk kapılarını aralamıyor. Hayat, ancak kendisine diklenenlere çözüm imkânlarını sunuyor.
Kaldı ki hayatın hazır bir reçetesi de yok. Her insan kendi tecrübesini kendi kazanıyor. Böyle olmasaydı insanlığın tekâmül aÅŸaması daha farklı olurdu. SavaÅŸlar, cinayetler, kavgalar, tahammülsüzlükler, ayrılıklar, kamplaÅŸmalar belki de en aza inerdi. Ama dünle bugün arasında deÄŸiÅŸen pek bir ÅŸey yok. Sadece zaman ve oyuncular farklı. Bugün yaÅŸadığımız en temel ve genel sorun; yaÅŸamak dediÄŸimiz mefhumu bir türlü tam anlamıyla anlamlandıramamak.

Matematikten iyi not almayı, iyi bir yer kazanmayı ya da iyi bir iÅŸe sahip olmayı bir sonuç olarak kabul ediyoruz. Bundan sonra sanki her mesele bitmiÅŸ gibi, hitamında her ÅŸeyin istediÄŸimiz gibi olacağına inanıyoruz. Kabul etmemiz lazım ki; bizler hep sonuçlara odaklandırıldık. Skor, süreçten hep daha çok önemsendi. Tıpkı bir futbol takımının; doksan dakika iyi oynayıp, ancak maçı kaybetmesinin ardından iyi oynamasının bir manası olmadığı gibi…

Hepimiz küçüklükten itibaren sonuca yöneltildik. Bu olurken, sorunlara göÄŸüs gerebilecek, çare bulabilecek bir zihniyete bir türlü kavuÅŸamadık. Asıl maharetin ruhu ve kiÅŸiliÄŸi güçlendirmek olduÄŸunu hep ıskaladık. Sürekli sorun çıkmaması için uÄŸraÅŸtık. Aslında, bu tavrın bir olgun yaklaşımdan daha çok; hayatın olaÄŸan ya da olaÄŸan dışı komplikasyonlarına karşı duyulan endiÅŸe olduÄŸunu hep ihmal ettik. Maalesef kazançlı ve sıfatlı olmayı; iyi ve erdemli bir insan olmaya çok zaman tercih ettik. Sonra da bugün dönüp neden var olan sorunları çözemiyoruz, niçin cepheleÅŸiyoruz, diye birbirimize soruyoruz! Ne kadar abesle iÅŸtigal bir soru!

Bugün içinde bulunduÄŸumuz sorunların kökünde hiç gündemimizde olmayan, ama hepimizin davranışına yön veren, çocukluktan getirdiÄŸimiz psikolojik amiller var. Sonuca odaklanan bireyler, bu sonucu göremedikçe hırçınlaşıyor ve var olan, üstelik etkisini her geçen gün arttıran bunalımın içinden bir türlü çıkamıyor. BildiÄŸim ve inandığım bir ÅŸey var: bireyde baÅŸlayan, aileyle devam eden ve toplumsal yapıya yön veren psikolojik ve eÄŸitimsel kurguyu yeniden gözden geçirmeden meselelerin üstesinden gelmek biraz zor.

Åžartlar ne olursa olsun iyi bir insan olma tercihinden ödün vermemek, sorunları çözecek bir iradenin oluÅŸmasını saÄŸlayacak karakter yapısının oluÅŸmasına çalışmak bence her ÅŸeyden öncelikli olmalıdır. Son tahlilde hayatta mutlu olmanın iki yolu var; ya isteklerimizi azaltacağız ya da var olan imkânlarımızı zorlayacağız. KaplumbaÄŸanın aÄŸaca çıkabilmesi için bu son derece gerekli…

Ulvi Ä°zzet

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Bu hafta töre cinayetlerine deÄŸinmek istedik.Özellikle kadınlar üzerinde uygulanan baskı ve eziyeti vurgulamanızı istiyoruz!

Sözlerin Sultanı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Huriye,Nuriye veDüriye :

Huriye, Nuriye ve Düriye 75-80 yaÅŸlarında, çok eski ü…ç arkadaÅŸtır.
Bir gün Huriye, Nuriye’ye telefon eder ve Düriye ye gitmeye karar verirler.
Biraz muhabbetten sonra Düriye kahve yapar ve içerler.
Biraz sonra Düriye yine ay kusura bakmayın unuttum, birer kahve yapayım da içelim der.
Huriye ve Nuriye birÅŸey demezler ve içerler. Aradan biraz zaman geçer.
Düriye yine size bir kahve bile yapmadım hemen yapayımda içelim der ve yapar getirir.
Bizimkilerde yine itiraz yok.
AkÅŸama doÄŸru Huriye ve Nuriye kalkarlar, yola düÅŸerler.
Yolda bastonları ile yavaÅŸ yavaÅŸ yürürken aralarında ÅŸu konuÅŸma geçer;
Huriye :
- Kız Nuriye, gördün mü Düriye yi..!!! Ne kadar pinti olmuÅŸ.
Bize bir kahve bile ikram etmedi.
Nuriye : Kıızzz Düriye yi ne zaman gördün ??

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Hastahanenin bir koÄŸuÅŸunda üç kötürüm bulunuyordu. Bunlardan koÄŸuÅŸa ilk gelen pencerenin önüne, ikincisi ortaya, üçüncüsü ise kapı kenarına yatırılmıştı..
Ortadaki hasta iyimser bir adam olduÄŸu için, neÅŸeli konuÅŸmalarıy la ötekileri eÄŸlendiriyor ve kederlerini azaltmaya çalışıyordu..
SoÄŸuk bir kış gecesi, pencerenin yanındaki hasta öldü…. Onu kaldırdık tan sonra ortadaki hastayı pencerenin önüne, kapının yanındakinide ortaya yatırarak, boÅŸalan yere yeni bir hasta getirdiler..
Pencerenin önüne alınan iyimser hasta, dışarıda gördüklerini anlatmaya baÅŸladı..
Yol kenarındaki parkı, dev çınar aÄŸaçlarını, cıvıldaÅŸan kuÅŸları iÅŸlerine koÅŸan insanları, neÅŸeli çocukları ve karşı daÄŸlardaki çiçek dolu tarlaları uzun uzun anlatarak, çaresiz durumdaki arkadaÅŸlarını rahatlatıyordu..
Adam kısa bir süre sonra, gelip geçenlere isimler takmaya baÅŸladı. Öteki hastalar, artık sabah iÅŸe gidenlerin, seyyar satıcıların ve akÅŸam vakti yorgun argın eve dönenlerin öykülerini dinleye dinleye, onları gözleri önünde canlandırıyordu..
Kısa bir süre sonra hastahanenin ruha ağırlık veren havası dağılmış ve türlü geçmek bilmeyen can sıkıcı saatleri tatlı öyküler doldurmuÅŸtu..
Bir gün ortadaki hastanın aklına bir fikir geldi. EÄŸer pencerenin önündeki hastaya birÅŸey olursa oraya kendisi geçecek ve onun öykülerini dinlemektense, dışarıdaki renkli ve canlı yaÅŸamı kendi gözleriyle görecekti.. Bu düÅŸünce günlerce kafasına yer etti. Yattığı yerden hep bunu düÅŸünüyor ve çareler araÅŸtırıyordu..
Sonunda onuda buldu Pencerenin önündeki hastaya bazen kalp krizleri geliyordu. Adam bu durumda komodinin üzerindeki ilacına güçlükle uzanıyor ve odada hasta bakıcı olmadığından ilacı kendisi alıyordu..
Bir gece, pencere önündeki hastaya yine bir kriz geldiÄŸinde, ortadaki hasta büyük bir gayretle doÄŸrularak onun ilacını devirevirdi. ÅžiÅŸe yere düÅŸmüÅŸ ve paramparça olmuÅŸtu..
Ertesi sabah, pencerenin önündeki hastayı ölü buldular. Ve onu kaldırdıktan sonra, ortada yatan hastayı cam kenarına geçirdiler..
Adam göreceÄŸi manzaranın heyecanıyla dışarıya baktığında beyninden vurulmuÅŸa döndü.!
Pencerenin bir kaç metre ötesinde, simsiyah bir duvardan baÅŸka hiç birÅŸey yoktu..

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Nereden Geldiğini Unutmayacaksın!

Ünlü basketbolcu Hidayet TürkoÄŸlu esiyle birlikte, Eminönü’nde geziyordu. Önce akvaryumcuları dolaÅŸtılar, Kapalıçarşı, Nurosmaniye, Yerebatan Sarnıcı, Ayasofya, Sultanahmet, Topkapı Sarayı, Gülhane Parkı derken, Yeni Caminin önüne kadar geldiler. Orada bağıra bağıra simit satan bir çocuk vardı. Basketbolcu birden durakladı…

Sonra simitçiye yaklaÅŸtı:

– Simit’in kaça koç ?

- 300 bin abi. Çıtır çıtır….

- Tezgahta kaç simit var ?

- 70-80 tane var herhalde…

- Hepsini alsam ne tutar ?

- Seksen desek 24 milyon.

- Al sana 30 milyon… Farz et ki hepsini aldım…

-SaÄŸ ol abi… saÄŸ ol…

Basketbolcu üç onluk çıkartıp simitçinin önüne bıraktı. EÅŸi ÅŸaÅŸkındı. Üç beÅŸ adım yürümüÅŸlerdi ki eÅŸine yaklaşıp fısıldadı.

- Hidayet sen deli misin ?

- Yooo

- Peki yemediğimiz simitlerin parasını niye verdin ?

- BoÅŸ ver sorma.

- Diyelim ki soruyorum. Hem de ısrarla soruyorum.

- Öyleyse söyleyeyim.

- Lütfedersiniz beyefendi.

- Tablanın kenarı dikkatini çekti mi ?

- Hayır.

- Baksan görecektin. Tahtaya bir isim kazınmıştı.

- Nasıl bir isim ?

- Hidayet !

- Yoksa ?

- Evet o tezgah, eskiden benimdi.

(Bu hikayeyi Hidayet tv8 de katıldığı bir programda kendisi anlatmıştır..)

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ÇOCUK KATÄ°LLERÄ°NE VE TECAVÜZCÜLERÄ°NE Ä°DAMA

" EVET "

Siz ne diyorsunuz?Fikrinizi alttaki "Bu yazıma yorum yazın" kısmına yazıp paylaşalım.Fikirlerinizi paylaşmanızı rica ediyoruz.

Bundan böyle her hafta farklı bir konuyla tartışma ortamı sunmayı amaçlıyoruz üyelerimize.Katılımlarınız gerçeklere ışık tutacaktır.

Sözlerin Sultanı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

 Bu sana yazdığım son satırlar…

Bu dinlediÄŸim son ÅŸarkı bizim üstümüze söylenmiÅŸ. Kilit vurdum kalbime,
umutlarıma. Ne bundan böyle sevdaya dair bir ÅŸeyler beklenebilir yüreÄŸimden ne
de nefret edebilirim birinden. Ben hamal deÄŸilim ki; hep kahrını taşıyım ömrün;
Alın atık üzerimden hayata dair ne varsa. Alın sevdaya dair acıları, paylaşın
aranızda…

Sen sanıyorsun ki, kolay geliyor gidiÅŸin bana.. Arkanı döndüÄŸün ilk andan
gözlerim gülecek mi yeniden sanıyorsun? Söylesene! Sen ne sanıyorsun aÅŸkı,
sevgiyi, söylesene! Kolay olan, kaçmaksa, yalansa, vazgeçiÅŸse; ben zor olanı
seçiyorum ve Seni Hala Seviyorum.

Sen öyle san, farzet ki her ÅŸey çok kolay… GittiÄŸini sandığın sen, giderken
bende kalanlarını, yani seni, yani aÅŸkı, yani bizi alamayacaksın benden…. Geri
vermeyeceğim onları, benim onlar, bana ait.

Biliyor musun, acı olan asla gidiÅŸin deÄŸil.. Belki bir gün sevmeyi öÄŸrendiÄŸin de
yanında ben olmayacağım.. Bir sabah gözlerini yeni doÄŸan güne açtığında baÅŸkası
olacak yatağında.. Benim içinse sadece "sen" var olacak baktığım her yerde… Ve
iÅŸte ilk defa o gün sebepsiz aÄŸlayacağım, o gün yaan yaÄŸmur gizlemeyecek
gözyaÅŸlarımı. Kim bilir belki de aynadaki hayalin ilk kez asacak suratını bana
ve o sabah sensiz ve üÅŸümüÅŸ uyanacağım!

Her ÅŸeyin bir bedeli var biliyorum ve bende bu bedeli ödüyorum. ÖdediÄŸim bedel
sensizlik, yalnızlık, aÅŸksızlık Oysa yüreÄŸim her ÅŸeye raÄŸmen mutlu olmanı
diliyor….

Seni bulduÄŸum yerden baÅŸlıyorum yürümeye.. Seni düÅŸünüyor ve gecenin ayazında
üÅŸüyorum.. Veda bile etmeden gidiÅŸin geliyor aklıma, sadece susuyorum…

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.