Sözlerin Sultanı

Acıyan yerlerini öpecek biri varsa hayatında, önemli olmaz düÅŸtüÄŸün yerler, atıldığın kuyular, aldığın yaralar, yalan çıkan bildiÄŸin tüm doÄŸrular.. Ä°ÅŸittiÄŸin tüm kötü sözlerin yeri bile, çabuk iyileÅŸir o zaman.. Nasihat etmeden, küçümsemeden dinleyen, anlatırken bile geçecekmiÅŸ gibi gelen, yuva sıcaklığında bakışlarıyla içini ısıtan, seni olduÄŸun gibi kabul eden, deÄŸiÅŸtirmeye çalışmayan, istediÄŸi kalıplara uymasan da seni sevmekten vazgeçmeyen biri varsa eÄŸer. Korkma incinmekten! Bırak sıyrıklar olsun dizlerinde…
”Öper ve geçer"…

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Sana olan sevgimi ne kadar anlatsam saatler günler yetmez. Öyle ki her an seni yaÅŸamak istiyorum. Ben ki yalnızlıktan üÅŸürken sen çıktın karşıma, ısıttın can verdin bana… Seninle buldum hayattaki mutluluÄŸu huzuru… Kısacası unutuyorum tüm sıkıntılarımı, dertlerimi..
Sensizlikten üÅŸümüÅŸ olan benliÄŸimi ISITTIN ARTIK…
DüÅŸlerim üÅŸüyordu, sensizliÄŸin dondurucu soÄŸuÄŸunda. Ä°lkbaharları özlüyor titreyen yalnızlıklarım, yokluÄŸunun kışında. Ruhumun siyah karanlıklarında kardelenlerin açması için, ürperen ellerimi ısıttın artık..
Sokakta tir tir titreyen kedi yavrusunun feryadını duydun da güneÅŸi oldun, kutup iklimindeki umutlarımın. Gönlümün hazan yapraklarını hüznümün uçurumunda en sıcak gülüÅŸünle ısıttın artık..
SoÄŸuk memleketlere sürgün edilmiÅŸ bir mahkûmun son dileÄŸi uÄŸruna sözlerinin sıcaklığınla sana olan hasret mısralarımı ısıttın artık..
Buz tutan pencerelerin buharına yazdım sevginin sıcak avuntusuna hasret cümlelerimi, üÅŸüyen parmaklarımla. Özlem cümlelerimin eksiltili olmaması için yüklemlerimi ısıttın artık..
TavÅŸankanı çay tadındaki hatıralarımdasın. Kar beyazı rüyalarımın karabasanların ürperten kışıyla üÅŸümemesi için beni en güzel fincanlarının sıcaklığıyla ısıttın artık..

TeÅŸekkür ederim bana severek yaÅŸamayı öÄŸrettiÄŸin için hayata sımsıkı sarılmayı gösterdiÄŸin için teÅŸekkür ederim.. Bana ben olabilmeyi öÄŸrettiÄŸin için.. ardından dökülen yaÅŸları güle çevirebildiÄŸin için gülüÅŸünle güneÅŸim olabildiÄŸin için varlığın için teÅŸekkür ederim.. Umutlarımın tek mimarı sensin hayallerimdeki tek huzur verici olan seninle hayatımın sonuna kadar gidebilmektir, bana bu gücü ve bu ümitleri verip içimde huzur saÄŸladığın için teÅŸekkür ederim..

 KARAYEL

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Ä°NSANLAR VE HAYALLER

” Kulaklarımın çınlaması aslında kalbimin acımasıydı… Bir köÅŸede oturup, kaybettiÄŸi aÅŸkının yasını tutanlar gibiyim artık… Pencere camlarında yaÄŸmur damlalarını sayan ve utandığı için giden sevgilinin baÅŸ harfini cama yazamayan, bir hüzün taciriyim ÅŸimdi… Sonbahar yaprakları gibiyim… DüÅŸtüÄŸüm yer belli ama savrulup gittiÄŸim …yer belli deÄŸil… Alışılmış yalnızlık, aslında hiç kolay yazılmayan bir ayrılık ÅŸarkısıdır… Bestelerin ahengiyle sarhoÅŸ olurken, sözlerin arasında kaybolursunuz bazen… Benim ÅŸiirlerimde, onu bestelerken kaybolduÄŸum gibi… Hiç tanımadan sevenlerin, hayal güçleri daha geniÅŸ olur… AÅŸkı ÅŸekillendirdikleri gibi, ayrılığın yakınından bile geçmezler… Susarlar.. Sevilmeyi beklerler… Ama beklenenler gelmezler.. Bilirler.. Bilirler… Yinede beklenen sevgili, hayallerinde ki ise vazgeçmezler… Benim gibi.. Çünkü, insanlar ölmek için gelirler… Hayaller ise yaÅŸamak için…”

ERDEM ÇAÄžLAR

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

HIZLI VE ACILI BÜYÜDÜK

Ah ÅŸu insanoÄŸlu ÅŸöyle ömür boyu sussa, hiç konuÅŸmasa…
Kimse dili ile yürekleri kırmasa, kimse sözleri ile hayalleri denize atmasa..
Bugün var, yarın toprak olduÄŸumuz bir hayatta, hangi hakla kendimize deÄŸer biçeriz? Niye acımasızca birbirimizi üzeriz? Niye bu kadar benciliz?

Hangi kalabalığın içinde bulunuyorsak, bulunalım;
Aslında herkes, kendi alemi ile baÅŸ baÅŸa, kendi yüreÄŸi ile yalnızdır.
Çünkü herkesin kendine ait bir amel günlüÄŸü vardır

   [  Dr€am€R.' R. ]

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ilk aşık olduÄŸum zamanı hatırlıyorum… Lisedeydim ve öyle birine aşık oldum ki içimde hep bir ümit hep bir sevinç vardı. Ne olursa olsun herÅŸey onu hatırlatırdı… Sigaramı içerken,ÅŸiirler yazarken ne yaparsam yapayım aklımdan çıkmıyodu… Küçükken derlerdi de aÅŸk farklı birÅŸey inanmazdım. Aman sıradan basit bir sevgi derdim ama o kadar acı veren,o kadar aÄŸlatan,umut vermese de sen gülüÅŸünde  bile umut arayan biri olurdun… Gece yataÄŸa yatınca  sabahı edemezdim.O kadar aÄŸladım yıprattım ki kendimi  söyledim ama nafile istemiyordu.Ben  her gece resimlere bakarak aÄŸlayarak uyurdum … Deliye döndüÄŸüm,sızlandığım geceleri unutamadım.. Ama ÅŸimdi çok kötü oldu… Küstü bana,konuÅŸmadı aylarca.Askere gitti.Sanki sevgilimmiÅŸ gibi onu düÅŸünüyordum. Ziyaretine bile gidemedim.Bir gün dayanamadım,çünkü herÅŸeyde onu düÅŸünmekten artık dayanamıyodum. Kendi kendimi kandırır artık sevmediÄŸimi söylerdim sonra oturur saatlerce aÄŸlardım.

Onu hiç unutmadım unutamam da çünkü kuzenime aşık olmuÅŸtum. Åžu  an mecburiyetten abi diyorum. Her abi dediÄŸimde içimdeki sızı artıyor katlanamıyorum ama mecburum .Olmayacak duaya amin demekti sadece hepte öyle kalıcak benim ki. Ama hala konuÅŸunca bile çocuk gibi umutlanmıyor deÄŸilim.

Dreamerr

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

HOÅžÇAKAL

HoÅŸçakal gönlümün nazlısı… Gidiyorum buralardan,yalın ayak ve üzgün!
Önümdeki uçurumlara aldırmadan…Varsın hayallerim kurduÄŸum yerde kalsın…Ardımda yaralı bir yürek,kederli bir ömür ve yoksul anılar bırakarak,çekip gidiyorum sevdiÄŸim hoÅŸçakal…Gidiyorum başım önümde gözümde nem durmam artık ey aÅŸk! ey sevdiÄŸim hüzün ve kedere boÄŸuldum bu ÅŸehirde artık durmam…
Hiçbir anı kabul etmiyor beni bedenim buz gibi soÄŸuk,yüreÄŸim param parça kış kadar soÄŸuk ellerim …

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

HOÅžÇAKAL DEMEK Ä°STÄ°YORUM GÄ°DERKEN

HoÅŸça kal demek istiyorum giderken.
HoÅŸça kal da kocaman bir umut vardır çünkü.
“Sen HoÅŸ kal, ben geleceÄŸim” dir aslında ardına gizlenen.
“Åžöyle bir tur atıp geleceÄŸim” dir.
Bir kayboluÅŸ deÄŸildir HoÅŸça kal, aksine beÅŸ dakika sonra geleceÄŸimdir ya da beÅŸ saat sonra.
Gelirken de tüm umutları çuvalla getirmektir.
Hayatın gülücüklerine ufak bir hüzün eklemektir, dudağın yarısına tebessümü saklayarak.
Nefes almanın biraz güçleÅŸtiÄŸini hissetmek ama hiç durmayacağını bilmektir.
HoÅŸça kal aÄŸlamaktır koparcasına, sarılmaktır karşındakine.
Çünkü bilinir ki geriye kesin dönüÅŸ vardır bir gün.
AÅŸk bitmemiÅŸtir yüreklerde, daha sıcacıktır.
O sıcaklık köz olsa da hiç bitmeyecektir.
Zira HoÅŸça kal denmiÅŸtir giderken.
Gözler birbirinden hiç ayrılmayacaktır, kalple iÅŸbirliÄŸi yaparcasına.
Başkalarına bakmayacaktır.
Ten kokusu hiç terk etmeyecektir bedenini.
Kalp, adını her duyuşta fırlayacaktır yerinden.
Çünkü HoÅŸça kal denmiÅŸtir giderken.
Dünyanın bir ucunda bile olunsa o hep seninledir, nefesi hep boynunda, umudu hep seninledir.
Bazen bir köÅŸebaşında beklemektir, onun oradan sana koÅŸacağını bilmektir.
HoÅŸça kal Nihavent makamıdır. Bahar kokar, umut kokar, aÅŸk kokar.
AÄŸlarken güldürür.
Severken daha da sevdirir.
Yenilen yemeğin tadına varmaktır, tuz eklemektir bazen.
Tatlının şerbetini bol tutmaktır.
Limonataya fazladan iki limon daha sıkmaktır.
HoÅŸça kal kısa bir mola, küçük bir nazdır.
Ancak ne olursa olsun, sonu hep mutluluktur.
…
Elveda demek istemiyorum giderken.
Hüzün dolu ayrılıkları kemikleÅŸtiren bir kelimedir çünkü.
Sevdaları yürekten kopartıp atan ve yerinde yaralar bırakandır.
Çiçekleri soldurup, güneÅŸi bile karartandır.
Tüm yaÅŸanmışlıkları ortadan kaldırıp, hatıraların koynunda yıllandıran bir kelimedir, elveda.
Bakışların bakışlara kenetlendiÄŸi günlerin, saatlerin hatta saniyelerin bittiÄŸidir.
Sevgi sözcüklerinin tükendiÄŸidir, konuÅŸamamaktır.
Özlemlerin himayesine girmek ve hiç çıkamamaktır elveda.
Kalbin yerinden çıkacakmış gibi atmasının sonudur.
Ömrünü adadığın her kimse ömrünle kaybolup gitmesidir, seni yalnızlığınla baÅŸ baÅŸa bırakıp.
Dokunuşların hissini kaybetmesidir, uyuşmaktır elveda.
Dünyanın sonudur, yaÅŸarken ölmektir, anlamsızlıktır.
Tatlının acı, tuzlunun tuzsuz, suyun ise zehir olmasıdır.
FotoÄŸraflara son kez bakıp hepsini göz kırpmadan yakabilmektir.
Bazen kalbin izin vermese de “ah” etmektir elveda.
Bazense verdiÄŸin ömre bir yenisini eklemek için Allah’a dua etmektir.
Bir babanın biricik kızını gelin olarak görmesidir.
Bir çocuÄŸun annesini veya babasını son yolculuÄŸa uÄŸurlamasıdır.
Başını geriye çevirmek ve beyaz mendil sallamaktır, gözlerde iki damla yaÅŸ ile birlikte.
Ya da ardına bakamamak ve gözlerinden damlaması gereken yaÅŸları içine akıtıp hızla uzaklaÅŸmaktır.
Bir an kendinle olan mücadeleni kaybedip yine ona koÅŸmaktır, ancak uzakta kalmak ve sadece seyretmektir, görebilmektir onu.
Bahçende, saksında, fesleÄŸen yetiÅŸtirmektir veya ıhlamur aÄŸacı aramaktır çevrende.
Zira ikisinin de kokusu içlidir, arsızdır. Bir nefesin rüzgarı bile kokularını salmaları için bahanedir onlara.
FesleÄŸenin, ıhlamurun kokusunu içine çekerken alkolle kısa bir arkadaÅŸlık yapmaktır. SarhoÅŸlukla tanışmaktır.
Beraber yaÅŸadığın günleri büyük bir iÅŸtahla saymak yerine artık tarihleri unutmaktır.
Hiç neÅŸe barındırmaz içinde elveda.
Sıcaklıktan uzaktır, sevgi katilidir, sinsidir.
Bir onur mücadelesidir, kıyasıya.
Kısacası, umudun bitmesi ve ömrün kalan kısmını uzatma olarak görmektir elveda.
…
Bu yüzden, sırf bu yüzden Elveda demek istemiyorum sana.
Sadece HoÅŸça kal diyorum.
HoÅŸça kal…

Ä°NCÄ° KANDEMÄ°R

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

MARTILARIN Ä°STANBUL’U

Zamana sustu sözlerimiz, zamana sustuk kaldık. Her neresindeyse yaÅŸantımızın, biz farketmeden geçip giden bütün o yürekliliÄŸimiz, bir denizin dalgaları arasında belirdi yeniden. Maviye sindi içimizin endiÅŸeleri. VeremediÄŸimiz bütün kararları bir denize yükledik bir gün.

Belki görmeyelim diye gizlemiÅŸlerdi becerikli, deli dolu, kabına sığmaz, yaratıcı, belki cüretkar aralıklarını ömrümüzün. Belki böyle olması gerekiyordu herÅŸeyin aynı kalması için. Aynı kalmak=DeÄŸiÅŸmemek, deÄŸiÅŸimden sorumlu olmaktan da kurtarıyordu çünkü hepimizi. Yaratmak deÄŸil, yaratılmış ve kabul görmüÅŸ olanlar üzerine oynamak ve kazanmak önemliydi bu yüzden. Ve oynadık… Kazandık mı kaybettik mi henüz bilmiyoruz aslında. Aslında kazanmanın ya da kaybetmenin ne demek olduÄŸunu da bilmiyoruz. Biz gözlerimizle görüp ellerimizle tutamadığımıza kazanılmış demiyoruz çünkü… Ve çünkü kaybettiklerimiz hep görüp tutamadıklarımız…

Yakışmıyordu Ä°stanbul sana somurtmak… Yakışmıyordu selamsız kalman sevdalara… Görülmeyeni gözlerine, tutulmayanı ellerine sunmalıydın baharla… Sen daima son sestin düÅŸüncelere. Uzaklığın yakışmıyordu, bize o en yakın mavilerine…

Martıların Ä°stanbul’uydun sen, kanatlarının altında güzeldin… Sen kazanılan ve kaybedilendin… Sen güneÅŸlerde güzeldin…

Bir gün ellerinde yürekleriyle geldiler sana, sen bunu istememiÅŸtin ki… Yüreklerine seni doldurmalıydı insanlar… Koklamadılar yosun kokunu, dalıp gidemediler yakamozlarına, dalgalarına deÄŸmedi elleri, sana dokunmadılar… Oysa ne çok severlerdi seni sözde.

Olamadığımız herÅŸeyi bir denize yükledik bir gün düÅŸlerimizle… Yarın ve daha sonrası için doldu o nefes içimize. Biz yarın olduk bir gün.

SöylenmemiÅŸ onca söz ve anlatılmamış onca hikayeyle baktık bir denize bir gün. Dalgalara konuÅŸtu gözlerimiz. Suda hayat buldu yüreÄŸimiz. Kazandık belki bu defa, kendi adımıza… Başımızın üstünde bir martı sürüsü tanığımız oldu, kimsenin paylaÅŸamayacağı duygularımıza. Biz yeniden doÄŸduk bir gün.

Aynı kalmadık, o an değiştik işte! Susmadık, o an konuştuk işte! Yeniden yaratmayı kazandık işte!

Ä°stanbul, sen duygularımızı geri verdin bize… Almayı hiç istememiÅŸtin ki.. Sen onlarla çoÄŸalmayı düÅŸlemiÅŸtin zamanlarda. Belki ÅŸimdi kazanan hem sen hem de biz olduk. DüÅŸlerimizi verdin, sevdalarımızı uzattın ellerimize. Biz mavi olduk, biz dalga olduk, biz insan olduk bir gün.

 Dilek KALINDEMÄ°R
 (2000)

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

yaÅŸ geldi 23′e.. yaÅŸ’landı hayallerim.. taÅŸ’ları yumuÅŸattığımı bilirim, kalpler müstesna.. iÅŸte yine geldim, "nereden çıktım yine" dimi.. bir hatıramı paylaÅŸmaya sadece.. "bu çocuk kim?" diye soranlar vardı ya.. geçen gün kendimi buldum, bi köÅŸeyi dönüyodu, ilk bakışta çıkaramadım.. ama tanıdım.. bendim.. o’ydum!..tuttum yakasından.. bana baktı, "hayrola hemÅŸerim?" dedi.. dondum.. meÄŸerse ikimiz de ne çok deÄŸiÅŸmiÅŸiz.. ben yaÅŸ’lanmışım.. onun gözleri yaÅŸ’lı.. kendimle konuÅŸtum geçen.. geçen günlere yandım.. beÅŸ dakikaydı, sonra döndü köÅŸeyi, yine gitti, aradığım kendimi bulmuÅŸtum, bendim o!.. bir sorusunu hatırlıyorum:"hani bizi bırakıp giden var ya, ben de senden kopmuÅŸtum o gün.. ben tek sevdamı arıyorum yıllardır, geldin buldun beni, o günden sonra sevmedin dimi? bir candan iki acı barınmaz ki.." dedi.. yutkundum..sustum!.. baktı baktı ..sadece baktı.. anlayamadı beni "kendim".. "o canda acılar dans ediyor" diyemedim!..süre bitmiÅŸti.. giderken sordum ne zaman bulurum seni, dedi: "aslında hiç kaybetmedin ki beni, yüreÄŸini girdapa çevirmiÅŸsin sadece, kıyıdan uzaklaÅŸmışsın epeyce.." bana masal okuma dedim, ne zaman görücem seni tekrar, "ben" bana dedi ki: "o’nu bi daha göremiycen, sana yemin ediyorum!.. ama ben seni bulucam Huzuf… madem sen beni buldun, müsterih ol artık!.. aÅŸka da bel baÄŸlama, senin avuç avuç dilendiÄŸini, onlar rüyalarında görmediler!.. seni de asla anlamayacaklar, anlamadılar da.."

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

ÖnceliÄŸimiz Ä°yi Bir Ä°nsan Olmak

 Bir gün bir baba, oÄŸluna timsahla kaplumbaÄŸanın hikâyesini anlatır. Der ki: "Bir timsah kaplumbaÄŸayı yutmak ister; kovalamaya baÅŸlar. Tam yakalayıp yutacağı sırada kaplumbaÄŸa kenara sıçrar ve aÄŸaca tırmanır." Hikâyenin tam bu aÅŸamasında çocuk hayretle karışık sorar: "Baba, hiç kaplumbaÄŸa aÄŸaca çıkar mı?" Babası düÅŸündürücü cevabını verir: "Çıkması lazımdı oÄŸlum, çıkması lazımdı. Kurtulması için çıkması lazımdı."

Ä°nsanın köÅŸeye sıkıştığı, çaresiz kaldığı, umutsuzluÄŸun salvolarına karşılık veremediÄŸi dönemleri vardır. Hepimizin hayatında böylesi zamanlar olmuÅŸtur. Bu anlarda bir çıkış yolu bulabilmek, bir umut ışığı görebilmek için adeta çırpınırız. Lakin gerçek ve içinde bulunulan olumsuz hal, her an içine düÅŸülen girdabın ortasına biraz daha bizi çeker.

Zorluklar ne kadar fazla olursa olsun, imkânsızlıklar ne denli etkili bulunursa bulunsun; dayanmak, katlanmak, üstesinden gelmek, sonuna kadar mücadele etmek insanı güçlü kılar. Bunun için Nietzsche; "Bizi yıkmayan her ÅŸey, bize güç verir" diyor. Öbür taraftan da Behçet Necatigil’in sesleniÅŸi: "Ya ümitsizsiniz ya da ümit sizsiniz. Ya çaresizsiniz ya da çare sizsiniz."  Bir tarafta teslim olmak, kaderimize razı olmak; öte tarafta direnmek ve mücadele etmek. Bence insanı anlamlı kılan, yaÅŸamasına mana katan husus da budur. Hayatın öngöremediÄŸimiz, ancak her an bizi etkisi altına alması muhtemel sorunlarına olgun ve vakar bir ruh haliyle karşı durmak, hatta bertaraf etmek maharetten öte kararlılık isteyen bir davranıştır. Belki bu kararlılığı birçoklarımız gösteremez. Ancak boÅŸ vermek, bırakmak, vazgeçmek ÅŸahsiyetli insanın tavrı olmadığı da bilinmelidir. Umut olmadan, umut edilene ulaşılamaz. Umutların canlı tutulması, hayatın açmazlarına gösterilecek dirençle mümkündür. Bir ÅŸeye inanıyorum: Hayat dediÄŸimiz ve üzerine binlerce yıldır yorumlar yapılan karmaşık süreç; zayıf ve umutsuz kiÅŸiliklere fırsat ve mutluluk kapılarını aralamıyor. Hayat, ancak kendisine diklenenlere çözüm imkânlarını sunuyor.
Kaldı ki hayatın hazır bir reçetesi de yok. Her insan kendi tecrübesini kendi kazanıyor. Böyle olmasaydı insanlığın tekâmül aÅŸaması daha farklı olurdu. SavaÅŸlar, cinayetler, kavgalar, tahammülsüzlükler, ayrılıklar, kamplaÅŸmalar belki de en aza inerdi. Ama dünle bugün arasında deÄŸiÅŸen pek bir ÅŸey yok. Sadece zaman ve oyuncular farklı. Bugün yaÅŸadığımız en temel ve genel sorun; yaÅŸamak dediÄŸimiz mefhumu bir türlü tam anlamıyla anlamlandıramamak.

Matematikten iyi not almayı, iyi bir yer kazanmayı ya da iyi bir iÅŸe sahip olmayı bir sonuç olarak kabul ediyoruz. Bundan sonra sanki her mesele bitmiÅŸ gibi, hitamında her ÅŸeyin istediÄŸimiz gibi olacağına inanıyoruz. Kabul etmemiz lazım ki; bizler hep sonuçlara odaklandırıldık. Skor, süreçten hep daha çok önemsendi. Tıpkı bir futbol takımının; doksan dakika iyi oynayıp, ancak maçı kaybetmesinin ardından iyi oynamasının bir manası olmadığı gibi…

Hepimiz küçüklükten itibaren sonuca yöneltildik. Bu olurken, sorunlara göÄŸüs gerebilecek, çare bulabilecek bir zihniyete bir türlü kavuÅŸamadık. Asıl maharetin ruhu ve kiÅŸiliÄŸi güçlendirmek olduÄŸunu hep ıskaladık. Sürekli sorun çıkmaması için uÄŸraÅŸtık. Aslında, bu tavrın bir olgun yaklaşımdan daha çok; hayatın olaÄŸan ya da olaÄŸan dışı komplikasyonlarına karşı duyulan endiÅŸe olduÄŸunu hep ihmal ettik. Maalesef kazançlı ve sıfatlı olmayı; iyi ve erdemli bir insan olmaya çok zaman tercih ettik. Sonra da bugün dönüp neden var olan sorunları çözemiyoruz, niçin cepheleÅŸiyoruz, diye birbirimize soruyoruz! Ne kadar abesle iÅŸtigal bir soru!

Bugün içinde bulunduÄŸumuz sorunların kökünde hiç gündemimizde olmayan, ama hepimizin davranışına yön veren, çocukluktan getirdiÄŸimiz psikolojik amiller var. Sonuca odaklanan bireyler, bu sonucu göremedikçe hırçınlaşıyor ve var olan, üstelik etkisini her geçen gün arttıran bunalımın içinden bir türlü çıkamıyor. BildiÄŸim ve inandığım bir ÅŸey var: bireyde baÅŸlayan, aileyle devam eden ve toplumsal yapıya yön veren psikolojik ve eÄŸitimsel kurguyu yeniden gözden geçirmeden meselelerin üstesinden gelmek biraz zor.

Åžartlar ne olursa olsun iyi bir insan olma tercihinden ödün vermemek, sorunları çözecek bir iradenin oluÅŸmasını saÄŸlayacak karakter yapısının oluÅŸmasına çalışmak bence her ÅŸeyden öncelikli olmalıdır. Son tahlilde hayatta mutlu olmanın iki yolu var; ya isteklerimizi azaltacağız ya da var olan imkânlarımızı zorlayacağız. KaplumbaÄŸanın aÄŸaca çıkabilmesi için bu son derece gerekli…

Ulvi Ä°zzet

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

GÖZ YAÅžIMI  TUTARMISIN

Gözyaşımı tutarmısın, düÅŸmesin yere ne olur. Hayat vereyim sana bir çiçeÄŸe deÄŸil. Kalınca yolda korkuların içinde, gözünde iki damla ben olayım. Gözyaşımı tutarmısın. YaÄŸmurlardan korurum seni, sarı eylül sabahlarına uyandırmam. DüÅŸ olurum nisanda, haziranda lal. Gözyaşımı tutarmısın, savaÅŸ büyüten topraklardan aÅŸk getiririm sana, açlık memleketlerinden aÅŸ. Tutarmısın gözyaşımı, sıcaklığına ortak edermisin. Avuçlarının derin dehlizlerinde kaybolsam bir kere. Sonra… Sonrası yok iÅŸte. AÄŸla ve gör sonra gözyaÅŸlarını. AÄŸla avuçlarıma…
  

Önder Öztürk

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

SÄ°TEMÄ°M AÅžKA

Åžu anda cok uzaktasın, beni düşünüyor musun, bilmiyorum? Ama ben hep seni düşündüm bugün, hiç aklımdan çıkmadın, attığım her adımda, yaktığım her sigaramdaydın….
Seni öyle cok özlüyorum ki, zaten cok uzaklardaydın, bugün klevyeme dokunan parmaklarım bile sana kavuÅŸamadı…Bugün bir baÅŸka hüzün çöktü yüreÄŸime, ne yapsam ,ne etsem silinip atılamadı.

Seni ÅŸimdiden öyle çok özledim ki…İçim acıyor, sanki anlamsız bir keder çöreklendi yüreÄŸime, gitmek bilmiyor…

Seni öyle çok seviyorum ki, istersen sor bugün benimle olan yüreÄŸime akan gözyaÅŸlarıma sor istersen, yüreÄŸime sor, giderken yanına aldığın yüreÄŸime sor, anlatsın seni ne çok sevdiÄŸimi….ne cok özlediÄŸimi…

Seni öyle çok özledim ki, sanki bugün yine ankara benimle aÄŸladı…GözyaÅŸlarım yaÄŸmurun kilere karıştı….hava kasvetli, ben bir büyük acı.. senden baÅŸka kim bilebilir, çektiÄŸim bu sancıyı?

Yürüdüm yaÄŸmur da, ellerim üşüdü yine….

GözyaÅŸlarım, yaÄŸmura karıştı….YüreÄŸim ise sıcaktı, Giderken yanında götürdüğün için o hep ılık bir sevda sıcaklığındaydı…..

Biliyor musun? ne zaman biri bana canım dese, senin sesleniÅŸin kulaklarımda çınlıyor, irkiliyorum, mutsuz musun gene? Gene yüreÄŸin mi acıyor diye düşünüyorum…Ne zaman yalnız birini görsem, senin suliyetin sanıyorum, ne zaman bir ayak izine takılsa gözlerim, yüreÄŸime geldiÄŸin günler de bıraktığın ayak izleri aklıma geliyor, ürperiyorum…..

YokluÄŸunda neleri yitirdim… sen yoksan, gül güzel kokmuyor eskisi gibi, ne de güneÅŸ içimi isitiyor, ne de yaÄŸmurdan sonra toprak kokusu geliyor burnuma, buram buram…
YokluÄŸunda neleri yitirdim, sen yoksan artık gülüşüm bile içten deÄŸil, ÅŸen kahkahalar atanlara imreniyorum hanidir…sen yoksan, ipekler bile dalıyor bedenimi, sakin yanlış anlama.. sitemin sana deÄŸil bebeÄŸim, sitemim aÅŸka…

Sana aşık olmasam, sensiz günlerde böyle mutsuz olmazdım, sen, sen diye yakarıp, sabahlara kadar yıldızları saymazdım…Görüyor musun yokluÄŸunda neleri yitirdim..ama sitemim sana degil…sitemim AÅžKA!!!

SANA NASIL SiTEM EDEBÄ°LÄ°RÄ°M? BEN SADECE SENÄ° SEVMESÄ°NÄ° BÄ°LÄ°RÄ°M…. 
 
 Gizem

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Senden sonrasıni nasıl anlatmalı nasıl yaÅŸamalı , bir bile bilsem….
Yollarımı kaybettim ardından,
O yolların çıktığı kapıları ; Oysa hayatın başında ne güzel yollarım vardı.. Her biri ayrı ayrı kapılara çıkıyordu.
Sevgi kapısıni açacak kalbim vardı; senin sevginle beslenen..
AÅŸk kapısı oysa; anahtarını senin verdiÄŸin sevgiyle açacaktım,..
mutluluk kapısı
ve diÄŸerleri,, her birini teker teker kaybettim..Senden sonra,
ozlem kavurdu her tarafı  Kalbim buz kesti, senden sonra
sevgi bana yabancı,
aşk bana yabancı,
mutluluk bana yabancı….
Senden sonra neyi yaşayacağımı karıştırdım. Anahtarlar hangi cebimde yada nerede kaybettim bilemiyorum..
Biliyormusun senden sonra korkar oldum, mutlu olmaktan , yada aşkı tatmaktan..
Oysa ne güzel hayallerim vardı. Senden sonra hayaller bir kuÅŸ oldu ellerimin arasında uçsuz ufuklara doÄŸru bir daha dönmemecesine uçup gitti…
Ä°çimin hiç bu kadar üÅŸüdüÄŸünü hatırlamıyorum. Kalbim buz kesti senden sonra o kadar uzaksın ki bana oysa yanıbaşımdaydın…
Bir hiçlik kaplamış duygularımı neyle ve nasıl dolduracağımı inan bilmiyorum yada nasıl öÄŸrenecegim, bir okulu yada öÄŸreteni varmı ?Onuda bilmiyorum.
Isyanlarda yüreÄŸim ihtirasların kurbanı olmak daha çok acı çekmek istiyorum…Ta ki acılar kalbimi acıtmayana kadar…..
Hayatımda ilk kez canım yanıyor..
Hayatta ilk kez aÄŸlamaktan korkuyorum, ya gelmezsin diye gözyaÅŸlarımı sıcak ellerinle silmezsin diye korkuyorum.

Hayatımda ilk kez yanlızım hemde hiç olmadığım kadar..
Özlem meÄŸer ne güçlü bir duyguymuÅŸ…
Sevgiyi unutmak, aÅŸkı hatırlamak istemiyorum.. ama özlemin yokmu, içimi kavuruyor…
Senden sonra buz kesen kalbimde hissettiÄŸim tek guzel duygu yada içimi ısıtan sey ozlemin..
Bir yunus olmak okyanusun derinliklerine karanliklarina dalmak isterdim..Ta ki yukarıya çıkamayana kadar.. Anılarımı su üstünde bırakıp, derinlerde bir yerde ,güneÅŸ görmeyen karanlıklarda yaÅŸamak isterdim..
YüreÄŸim isyanlarda hemde hiç olmadığı kadar ..
Ne kadarda güzeldi herÅŸey.. Ta ki senden sonrasina kadar.. Bu öyle büyük bir fırtınaki, kurtulmam imkansız..
YokluÄŸunun verdiÄŸi sevgisizlik ,caresizlik her yanımı kaplamış…
Kimsenin beni sevmesini istemiyorum, kalbimin belki sevgisizlikten yaşayamayacağını umuyorum.
Ne garip öyle deÄŸilmi gözyaÅŸlarıda faydasız,Hiç bir ÅŸey ruhumdaki sensizlikten doÄŸan sevgisizliÄŸi unutturamıyor..
..
Yaşamak meğer senmişsin, bunu anlamak sen gidince nasip olacakmış..
Hayatta aldığım en ağır ders bana…
Bir kez için neler vermezdim biliyorsun degil mi?…
Bir kez bana bakman için,bir kez daha gulumsemen icin , bir kez daha "ela gozlum" demen için hayatimi, gerekirse en ağır diyeti ödeyeceÄŸimi bilsem bile,yinede hiçbiri sensizliÄŸin verdiÄŸi acıdan daha büyük olamaz cunku..
Aşka beslediğim sevginin kaynağı senmişsin , ,
Hayatımın rengi senmişsin, ,
Sensiz, renksiz bir dünyada yaÅŸar gibiyim.
Oysa maviyi ne çok severdim.Simdi deniz koca bir siyah gozumde,gokyuzu ise kara bir delik..hayallerini bile kuramıyorum mavinin..
Oysalar ve keşkeler senden sonra bana artı kalanlar..
Ne çok yapacak ÅŸeyimiz varmış meÄŸer seninle, oysa hiçbirini yapamadık…
Senden sonra batıyorum her geçen gün birazdaha yok oluyorum…
Ortada bir yerlerdeyim, burası neresi yada nereye koşuyorum bilmiyorum.
Bir senden öncesi birde senden sonrası var, ,
Senden sonrasını yaÅŸamak istiyorum.Fakat seninle olan zaman hep engel oluyor hayat o kadar tatsız ki senden sonrasını yaÅŸamak istemiyorum…
 Bir masalda yaşıyorum senden sonra.. Bir rol beÄŸendim kendime sürekli mutluluk oyunu oynuyorum gülücükler atiyorum çevremdeki olmayan insanlara ve duvara astigim 2 resminde mutlulukla gulen gozlerine..Sensizligimle olan senle sohbet ediyorum.MeÄŸer ne kolaymış rol yapmak.Sanki yeniden yasiyorum,hayattayim yeniden…
Sanki sevgiyi yaşıyorum..Oysa senden sonra yaÅŸayamiyorum bu hayatı…
 Ne güzel yollarım vardı..Ama yolların çıktığı her kapıda bir kilit vardı.Anahtarlarinin hepsinide sana vermiÅŸtim..

Her kapıyı bana sen açacaktın.Oysa ÅŸimdi sen yoksun…
Hiç bu kadar çaresiz kalmamıştım hayatta ..
Simdi sudan çıkan balığın neler hissettiÄŸini biliyorum…
Bir an dalıyorum,ve kendimi seninle olduğum yerlerde buluyorum.Besiktas Ve Ortakoy arasindaki o yolda..Agaclarin arasindan yururken sarmas dolas umutla,askla.. onlar sahitti askimiza..Kilitlenirdi gozlerimiz birbirine..Kalplerimiz gibi..Saatelerce bakardim o doyamadigim gozlerine..
Ilk kez ramazanın gelmesini istemedim ya da bayram sabahı uyanmak gelmedi icimden..Biliyordum sen yoksun,gulen gozlerin yok,bayram sensiz neye yararki?
Bunu bilmek ayrı katlanmak ayri canımı yakıyor…Senin hayatımda olmayışını bilmek ve bunu kabullenmek zorunluluÄŸu içimi çok eritiyor…
Anlatmak mümkün deÄŸil aklıma hep Mevlananın o meÅŸhur lafı geliyor AÅžKI sorduklarında BEN olda gör demiÅŸ..
Banada sensizliÄŸi sorduklarında BEN olda ANLA demek geliyor icimden.Ama kimsenin bunu yaÅŸamasıni istemem….
Her yeni birgün belki bir nebze olsun mutlu ediyor beni, hayatımdan anlarin eksilmesi sona yaklaÅŸmam tek tesellim…
Sensizliğe alışmak istemiyorum..Senin hayatımda olmadığına inanmak istemiyorum..
Bütün bu karmaÅŸanın , bu yaÅŸananların tek sebepi var.Seni deli gibi seviyor olmam ve asla vazgecmeyecek olmam..Biliyorum bir gun geri doneceksin bana .Bu hayatta olmasa dahi baska bir hayatta baska bir vucutta..Hani derdik ya birbirimize "Biz baska vucutlarda zaten beraberdik taniyorduk birbirimizi ASIKTIK"diye`..Sen benim hayatimda zaten hep vardin,Biz zaten hep beraberdik,..Yasamlar gelip
gececek..Ama askimiz inan bana baska vucutlarda can bulacak

SERDAR CELIK

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Yabancı mevsimlerin cemresiyim ben…
Ezgiler yazarım doÄŸmayan sevdalara, sonra onları da öldürür iliÅŸtiririm tırnaklarımla kazdığım ölü topraklara.

Kim bilir hangi şehrin sevdası son yolculuğuna doğru yol almaktadır.
Kesin oralarda mevsim ÅŸimdi sonbahardır, sarı yapraklar; ölü sevdaların üzerinde uçuÅŸuyordur ve Ä°ki damla yaÅŸ gözlerde siyahlara bürünmüÅŸ vaziyette son yolculuÄŸuna uÄŸurlanıyordur. Oysaki giden çoktan yükünü almış rahmet dileyerek uzaklaşıyordur baÅŸka ÅŸehirlere… BambaÅŸka mevsimlere…

Farkında mısın ey yâr; giden seni, kalansa beni anlatmaktadır. Ne çok benziyor kalanla gidenlerin öyküsü birbirine; yoksa ondan mı tüm ÅŸiirler yaÅŸayandan çok okurun yüreÄŸinde daÄŸlanır.

Söylesene yâr! Kim öldürdü bizim sessiz mutluluÄŸumuzu?
Hiç unutmam gidiÅŸini, mimlenmiÅŸçesine duruyor aklımda. YaÅŸadığın topraklar sana lanet saçarken, kuÅŸlar bile aÄŸlıyordu halime… Tabii senin bunlardan haberin yoktu! Gerçi olmasının da bir önemi yoktu ya senin için, neyse… Sustum.

Hâlâ aklımda ki sen yanları almıyor gidiÅŸinin yersiz sebebini… Nasıl bir gidiÅŸti ki bu sende ki, ağıtlarım yıkmıştı duvarımın o mahcup direncini… Biliyorum seninleyken her anım hüzün veriyor yüreÄŸime, ama yokluÄŸun ayrı bir hüzündü sessiz, sensiz, yoksun mutluluÄŸumda!

Zamanın akıntısına bırakırken yüreÄŸimi, az kalsın boÄŸuyordum ölü topraklardaki gözyaÅŸlarımla.. Zaman da senden yana çıktı bu körpe hayatımda… Bitik bir sevdanın ardında noktaya özenircesine durdum önce; sonra izledim seni tüm sükûnetliÄŸimle, ne güzel gülüyormuÅŸsun yâr… GüldüÄŸünde, çiviler çakılırcasına oyuklar oluÅŸuyormuÅŸ elmacık kemiklerinde.

Peki ya bense;

…

Genzime kaçan sözlerini üvezin gölgesine emanet ederken, ihaneti gölge gibi sırtlanıp üstüme seviÅŸtirdim bedenimi baÅŸka bedenlerle… Ruhumu sorma, o yok! Firar ÅŸimdilerde… Bu aralar hayli üzgünüm de, sakın ola iliÅŸme! DüÅŸlerimin rengi rengârenkken, gecenin gölgesini kıskanan griye dönüÅŸtü sayende… UÄŸraÅŸma boÅŸuna, benim düÅŸümün rengi artık budur ve renkleneceÄŸi de meçhuldür.

Sahi, senin düÅŸlerinin rengi ne renktir?

Huriye ÖZDEMÄ°R

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.

Yari Bas Yarana

Hani bazen olur ya bir insanı ÅŸaÅŸkın,ÅŸaÅŸkın seversiniz. belkide aptalca aşıksınsızdır.Onun sesinden baÅŸka tüm seslere sağır olmuÅŸsunuzdur.Gözünüz kördür artık,görmez baÅŸka hiç bir canlıyı , tek gerçek "o" olmuÅŸtur .Sizin en büyük yanlışınız "o" olsada tek doÄŸrudur,tek yoldur sanki!BaÅŸka yollar çıkmazlara sürükler sizi "o"nsuzlukta kaybolmaktan korkarsınız.Vazgeçmek MÄ°?Ne vazgeçebilirsiniz ne de yanyana olabilirsiniz.Öyle zamanlar olur ki kıskançlık içinizi bir fare gibi kemirmeye baÅŸlar,canınız yanar.Elinizden gelmez mi? Vazgeçmek yazıldığı ve söylendiÄŸi kadar kolay deÄŸildir,apansız yakalanmışsınız dır "o"na."O" nun karşısın da kendinizi hiç olmadığı kadar zayıf hissedersiniz .Yemek tarifi gibi verilen aÅŸk tarifleri gibi deÄŸildir onun için hissedilen duygu. "O" nun için ölemezsiniz,iÅŸin kolayına kaçmaktır"o" nun uÄŸruna ölmek asıl olan sevda uÄŸruna yaÅŸayabilmektir .MeÄŸer ne kadar zormuÅŸ deÄŸerince sevilmek dersiniz ."O" nun size aÅŸk diye sunduÄŸu sevgi kırıntılarıyla yetinmeye çalışırsınız.Bu yetinmeler sizi sonsuz yaralasa da…"O" nsuz olduÄŸun zamanlar hani sorsalar, "nasılsın" diye,"eksiÄŸim" diyecek olursunuz.Aslında hiç sahip olamadığımız mıdır aÅŸk ? Bir türlü bitiremediÄŸimiz bitiÅŸleriniz vardır ,ne vakit sona yaklaÅŸtığınızı düÅŸünseniz,geriye dönüp baktığınızda yine baÅŸa dönüÅŸten çok aÅŸkı yaralar bu bitiremeyiÅŸler…Kapı eÅŸiklerine yatırılmış kaygılı gözlerle kapılar vardır kapanan…Ve ardından bakılamayan…ÇeliÅŸkisiz yaÅŸarsınız "o" nu,o yüzden anlayamaz sizi içinde hiç kal’ı olan gitleri olmamıştır çünkü…Yaranıza onu basar geçmesi için beklersiniz yapacak birÅŸey yoktur artık …Ölüm anında emaneti teslim etmek gibi…

nisan 06/12/2010

YAZI,ŞİİR VE ÇİZİMLERİN HER HAKKI SAKLIDIR.