Sözlerin Sultanı

Sana olan sevgimi ne kadar anlatsam saatler günler yetmez. Öyle ki her an seni yaÅŸamak istiyorum. Ben ki yalnızlıktan üÅŸürken sen çıktın karşıma, ısıttın can verdin bana… Seninle buldum hayattaki mutluluÄŸu huzuru… Kısacası unutuyorum tüm sıkıntılarımı, dertlerimi..
Sensizlikten üÅŸümüÅŸ olan benliÄŸimi ISITTIN ARTIK…
DüÅŸlerim üÅŸüyordu, sensizliÄŸin dondurucu soÄŸuÄŸunda. Ä°lkbaharları özlüyor titreyen yalnızlıklarım, yokluÄŸunun kışında. Ruhumun siyah karanlıklarında kardelenlerin açması için, ürperen ellerimi ısıttın artık..
Sokakta tir tir titreyen kedi yavrusunun feryadını duydun da güneÅŸi oldun, kutup iklimindeki umutlarımın. Gönlümün hazan yapraklarını hüznümün uçurumunda en sıcak gülüÅŸünle ısıttın artık..
SoÄŸuk memleketlere sürgün edilmiÅŸ bir mahkûmun son dileÄŸi uÄŸruna sözlerinin sıcaklığınla sana olan hasret mısralarımı ısıttın artık..
Buz tutan pencerelerin buharına yazdım sevginin sıcak avuntusuna hasret cümlelerimi, üÅŸüyen parmaklarımla. Özlem cümlelerimin eksiltili olmaması için yüklemlerimi ısıttın artık..
TavÅŸankanı çay tadındaki hatıralarımdasın. Kar beyazı rüyalarımın karabasanların ürperten kışıyla üÅŸümemesi için beni en güzel fincanlarının sıcaklığıyla ısıttın artık..

TeÅŸekkür ederim bana severek yaÅŸamayı öÄŸrettiÄŸin için hayata sımsıkı sarılmayı gösterdiÄŸin için teÅŸekkür ederim.. Bana ben olabilmeyi öÄŸrettiÄŸin için.. ardından dökülen yaÅŸları güle çevirebildiÄŸin için gülüÅŸünle güneÅŸim olabildiÄŸin için varlığın için teÅŸekkür ederim.. Umutlarımın tek mimarı sensin hayallerimdeki tek huzur verici olan seninle hayatımın sonuna kadar gidebilmektir, bana bu gücü ve bu ümitleri verip içimde huzur saÄŸladığın için teÅŸekkür ederim..

KARAYEL

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Bizim çocukluÄŸumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Okuldan eve geldiÄŸimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta Babanım bile anahtarı yoktu.
Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.
Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki…..

En büyük eÄŸlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaÅŸlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya,zıplaya yürüyerek gelirdik.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeÅŸlerimizle bizlere ekmek arası bir ÅŸeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.
Susayınca girer evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar,hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine gidip gelen (…ki;sadece çiÅŸi gelen giderdi evine)elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuÄŸuna verdiÄŸi ÅŸeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduÄŸunda düÅŸmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
DüÅŸünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi…
Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diÅŸ atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar iÅŸitip, acillere taşınmazdık. DüÅŸerdik ekmek çiÄŸner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluÄŸumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaÅŸtı sanki. KomÅŸumu tanımıyorum ama evinin camında, temizliÄŸe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuÅŸurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruÅŸ hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik iÅŸleri.
Evlerimiz var, içinde yaÅŸayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar…
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz deÄŸiliz..

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ‘vale’lerin, ‘bady’lerin beklediÄŸi yerlerden hep korkmuÅŸ çekinmiÅŸimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuÄŸuna kızıp, taksidini bitiremediÄŸi arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim deÄŸildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiÅŸ insanlar olduk.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
Ä°yi de neden böyle olduk ?
Biz mi istemiÅŸtik?
Yoksa birileri mi böyle istedi?..
‘Her toplum hakettiÄŸi gibi yönetilir’derler ya, hakettiÄŸi gibi de yaÅŸar diyelim mi?

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Bazen birileri hayatınıza girer ve onların orada olmalarının, sizin bazı amaçlarınıza hizmet etmeleri, size ders vermeleri veya kim olduÄŸunuz ya da kim olmak istediÄŸiniz konusunda size yardım etmeleri demek olduÄŸunu kesinlikle bilirsiniz.

Bu kiÅŸilerin kim olabileceklerini asla bilemezsiniz bir oda arkadaşı, bir profesör, bir arkadaÅŸ, bir sevgili ya da tamamen yabancı biri ama gözleriniz onlarla kilitlendiÄŸinde, iÅŸte o an hayatınızı çok derin bir ÅŸekilde etkileyeceklerini bilirsiniz.

Bazen, başınıza gelen ÅŸeyler ilk baÅŸta korkunç, acı verici ve adaletsizce görünebilir ama sonraları aksine o engelleri aÅŸmadan potansiyelinizin, gücünüzün, iradenizin ve yüreÄŸinizin asla farkına varamayacağınızı anlarsınız.

Hastalık, yaralanma, aÅŸk, gerçek mükemmelliÄŸin kayıp anları ve aptallıklar, hepsi sizin ruhunuzun sınırlarını test etmek için vardır. Bu küçük testler olmaksızın, her ne olursa olsunlar, hayat hiçbir yere varamayan, pürüzsüzce asfaltlanmış düz, yavan bir yol gibi olurdu. Güvenli ve rahat; ama aptalca ve tamamen anlamsız.

Tanıştığınız, hayatınızı etkileyen insanlar, tecrübe ettiÄŸiniz baÅŸarı ve çöküÅŸler, kim olduÄŸunuzu ve kim olacağınızı bulmanıza yardımcı olurlar. Kötü tecrübelerden bile bir ÅŸeyler öÄŸrenilebilir. Aslında, bazen onlar en önemlileridir.

EÄŸer birileri sizi severse, karşılığında onlara hangi ÅŸekilde yapabiliyorsanız sevgi verin, sadece sizi sevdikleri için deÄŸil aynı zamanda size sevmeyi ve kalbinizi ve gözünüzü nasıl açabileceÄŸinizi öÄŸrettikleri için. EÄŸer birileri sizi incitirse, aldatırsa ya da kalbinizi kırarsa, onları affedin, size, güveni ve kalbinizi kimlere açacağınıza dikkat etmenin önemini öÄŸrettikleri için.

Her gününüzü önemseyin. Her anın deÄŸerini bilin ve onu bir daha asla yaÅŸayamayacağınız için o anlardan alabileceÄŸiniz her ÅŸeyi alın. Daha önce hiç konuÅŸmadığınız insanlarla konuÅŸun ve onların söylediklerini dinleyin!

Aşık olmanıza izin verin, kendinizi serbest bırakın ve görüÅŸlerinizi yükseltin. Başınızı dik tutun; çünkü her türlü hakka sahipsiniz. Kendinize önemli bir kiÅŸi olduÄŸunuzu söyleyin ve kendinize inanın; çünkü eÄŸer siz kendinize inanmazsanız baÅŸkalarının size inanması güç olacaktır.

Hayatınızda istediÄŸiniz her ÅŸeyi yapabilirsiniz. Kendi hayatınızı yaratın ve daha sonra dışarı çıkıp hiç piÅŸmanlık duymadan yaÅŸayın! Ve eÄŸer birilerini severseniz bunu onlara söyleyin; çünkü yarının neler sakladığını asla bilemezsiniz.

YaÅŸadığınız her günden hayata dair bir ders alın! Bugün; dün için endiÅŸelendiÄŸiniz yarındır. Buna deÄŸer miydi?

Sharon Zeff

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

HOÅžÇAKAL

…ardımda yoksul bir sevda ve bana ait ne varsa bırakıp gidiyorum ardıma bakmadan…hoÅŸçakal alnımın yazısı,kaderimin küskünü  hoÅŸçakal…Bir yıldız daha kaymadan gözlerimden,yüreÄŸimden bir arzu daha sönmeden ıssız bir köÅŸede bırakıp kırgın,sabah çiÄŸlerine gözyaÅŸlarımı,hüzünlü bir fotoÄŸrafta düÅŸlerimi bırakıp çekip gidiyorum…ey aÅŸk! ey sevgili!   yüreÄŸimde ki bu acıyı baÅŸka bir acıya sarıp,alıp yıldızların ve daÄŸların gölgesini yanıma…yüzümde kış,bakışlarımda kar… yorgun akan bir ırmak misali sokaklara bırakıp yalnızlığımı çekip gidiyorum…sevdiÄŸim hoÅŸçakal  Gecelerimin yıldızı,karlı daÄŸlarım hoÅŸçakal…. bütün borçlarını ödedim bu ÅŸehrin,geri dönmez bir mevsimdeyim artık duramam ey aÅŸk! bu ÅŸehre sığamam bu hüzünle… yoksa acılar üÅŸütür beni,kar kavurur anılarımı,donar bakışlarım,üÅŸürüm ey aÅŸk!

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Bu nasıl bir aÅŸktır…

Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı Mihrimah Sultan on yedisine bastığında, iki kiÅŸi …onunla evlenmek ister.

Mihrimah, yani Mihrü Mah, Farsca’da “GüneÅŸ ve Ay” anlamına gelir. Kızla evlenmek isteyenlerin biri Diyarbakır Valisi Rüstem PaÅŸa diÄŸeriyse Mimar Sinan’dır.

PadiÅŸah kızını Rüstem PaÅŸa’ya verir.

Koca Sinan evlidir, ellisindedir ve de Mihrimah Sultan’a deliler gibi aşıktır!
Gerçi sevdiÄŸine kavuÅŸamamıştır ama, aÅŸkını, olanca güzelliÄŸiyle sanatına yansıtmıştır.

Üsküdar’a, Saray’ın isteÄŸiyle elbet, 1540 yılında Mihrimah Sultan Camii’nin temelini atar ve 1548’de bitirir.

Camiyi yaparken, eserine sanki “etekleri yerleri süpüren bir kadının” dış çizgilerini verir.

Derken, ilk kez padiÅŸah fermanı olmaksızın, Edirnekapı’da, pek kimselerin uÄŸramadığı ıssız ama Ä°stanbul’un en yüksek tepelerinden birine, ikinci bir eser yapmaya koyulur Mihrimah Sultan’a.

Cami küçücüktür.

Minaresi otuz sekiz metredir, bir adet incecik kubbesi üzerindeyse yüz 61 pencere, camiin iç güzeliÄŸini aydınlatır.

Ä°çerdeki sarkıtlar ve minare kenarlarındaki iÅŸlemeler Mihrimah Sultan’ın topuklarını döven saçlarını anımsatır insana.

İşte, aşka adanmış iki eser.

Åžimdi, gidin Edirnekapı ve Üsküdar’daki camileri aynı anda görebileceÄŸiniz bi yer seçin ve 21 Mart’ta, yani geceyle gündüzün eÅŸit olduÄŸu günde seyreyleyin.

Unutmadan, 21 Mart Mihrimah Sultan’ın doÄŸum günüdür.

GöreceÄŸiniz manzaraysa ÅŸudur;

Edirnekapı camiinin tek minaresi ardından tepsi gibi kıpkırmızı güneÅŸ batarken, Üsküdar’daki camiinin ardından ay doÄŸar!

Mihrü Mah eÅŸittir GüneÅŸ ve Ay.

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

konuÅŸacağım insaları ben seçerim,
kafama göre takılır,istediÄŸimle muhattap olurum…
kendime güvenirim,bunu sorgulayanı sorgularım.
küçük ÅŸeylere takılırım,OLAYCIYIM…
benimle oyun oynanmaz,mızıkçıyım…
…hayat zordur bilirim,ama bende kolay biri deÄŸilim…
çocularla çocuk kalmışlarla uÄŸraÅŸmam yol veririm…
vede zekasından ÅŸüphe ettirenleri,
hayatımdan çıkarır,engellerim.
herkes için mükemmeli deÄŸil;
ben sevdiÄŸim için bana mükemmel geleni beklerim…
…ağır severim…
gerektiÄŸinde masaya yumruÄŸunu vuracak,
saygı görecek,benim gözümde saygın olacak…
benim için mantık önemli ÅŸeydir,gerisi hoÅŸtur lakin boÅŸtur..
ben istemedikten sonra kim olursa olsun HÄ°ÇTÄ°R…
geçmiÅŸe takılmam,mazi der geçerim…
adımlarımda kim ne der diye düÅŸünmem…
basit kiÅŸilerle polemiÄŸe girmem…
bazı ÅŸeyleri asla affetmem…
tutkularım vardır asla vazgeçmem…
gidiyorsam eÄŸer çok özlesem bile geri dönmem…
bazen çok severim ama söyleyemem…
mutavazıyım ukalalıkla ilgilenmem…
yalan ve taktiklerle uÄŸraÅŸmayın  yemem…
herkes haddini bilsin dostlarıma laf söyletmem…
artık kimseye kolay,kolay güvenmem…
bi daha güvenmedikçe sevmem!
giden gider,kalan saÄŸlar benimdir der yolumdan dönmem…
AÄžIR GELÄ°RSE BUNLAR FÄ°RAR SERBEST ÜSTLENMEM…

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Ä°YÄ°LEÅžTÄ°REN SEVGÄ°LERE Ä°HTÄ°YACI VAR Ä°NSANIN…
 
İyileştiren sevgilere ihtiyacı var insanın,
Seni tüm zaaflarınla, hatalarınla kabul eden,
Tüm korkularınla bilen,
Hesapsızca ve sorgusuz,
Şartsız ve koşulsuz,
Bencilce olmayan,
"Benim" den önce senin olan,
Onaylamasa da kabul eden bir yumuşaklıkta,
Kalbinin içi kadar bir uzaklıkta,
Sonuçta deÄŸil süreçte iyi gelen,
İyileştiren sevgilere ihtiyacı var insanın.
DüÅŸüncesi bile gülümseten,
Omuzlarındaki tüm yüklerinden seni azad eden,
Keder deÄŸil yaÅŸama sevinci veren,
Tüm yaralarını kendi bile fark etmeden saran,
İyileştiren, iyi gelen sevgilere ihtiyacı var insanın.
Beklentileriyle yormayan, fazla soru sormayan,
Yanında sen gibi sen olduğun,
Tüm yanlış bildiklerini unuttuÄŸun,
Hiçbir hesap yapmadığın, yapamadığın,
İyi gelen, iyileştiren sevgilere ihtiyacı var insanın.
Seni kalıplar içine sıkıştırmayan,
Tüm kayıp taraflarını bakışlarıyla bulduran,
En beceriksiz taraflarını,
Sevimli bir çocuÄŸun yaramazlığı gibi görüp, Seni sevmeye daha da sarılan,
İyileştiren, iyi gelen sevgilere ihtiyacı var insanın

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Neler bildiÄŸin önemli deÄŸil, Ne yaptığın önemlidir.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Kadınlar gittiklerinde arkalarında daha büyük boÅŸluklar bırakırlar.
Onlar bir gün çekip gittiklerinde, peÅŸlerinde ‘yetim-öksüz’ kalan çok olur:
Mutfaktaki dolap, perdeler, kavanozun içindeki eski düÄŸmeler, özenle saklanmış küçülmüÅŸ giysiler, dolap diplerindeki kurdeleler…
Sabah karanlığında mutfaktan gelen tıkırtılar susar, yetim kalmıştır tabaklar.
Bir kadın gittiğinde hep suyu unutulur saksıların.
Sık sık boynunu büker ’sarıkız’.
O teki kalmış eski bardağın anlamını bilen olmaz, değerini kimse anlayamaz krom hac tasının.
Balkon artık sessizdir, koridor kimsesiz.
Bir kadın gittiÄŸinde…
Bir kadın gittiÄŸinde ne çok kiÅŸi gider aslında; bir ağır iÅŸçi, bir temizlikçi, bir bakıcı, bir bahçıvan, bir muhasebeci.. .
Bir anne gider…
Bir dost…
Bir arkadaÅŸ…
Bir sevgili…
Ne çok kiÅŸi yok olur bir kadın gittiÄŸinde.
Hep böyle olur bir kadın gittiÄŸinde; övgüler, uyarılar, yakınmalar, dualar yetim kalır.
Kapı eÅŸiÄŸindeki ‘Dikkat et…’ duyulmaz, annesi gitmiÅŸtir ‘geç kalma’nın.
Kadınlar, arkalarında büyük boÅŸluklar bırakarak giderler.
Bir kadın gittiÄŸinde pek çok kiÅŸi gitmiÅŸtir aslında.
Ve bir kadın gittiÄŸinde pek çok ‘yetim’ bırakmıştır arkasında.

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Sen gideli kaç saat oldu? Kaç gün geçti, kaç hafta..? Saymadım.. Bana yüzyıllar …geçmiÅŸ gibi geliyor. Son anda sen giderken gözlerinin buÄŸusunu bıraktın.. Åžimdi sis içinde bütün dünya. Çiçekler gözyaÅŸlarımı içti, sen onları kırağı sanırsın, çiy sanırsın.. Oysa hepsi benim gözyaÅŸlarımla ıslak..

Sevgilim özlüyorum seni.. Bir balta indirildi, içimden bir aÄŸaç köküyle devrildi. Gözlerimden akan yaÅŸtan belli deÄŸil mi, içim kanıyor. Özlem bir bulut gibi sarıyor beni, kuÅŸatıyor . Seni sevmek bir sonsuzluk gibi büyüyor içimde. Haftanın her gününe, geçen her saate senin adını verdim. Senin adınla baÅŸlıyor mevsimler, yıllar sen varsan içinde, geçerli…

Özlem bir yaÄŸmur gibi yağıyor üstüme. Damlalar yüreÄŸime vuruyor. Gecenin karanlığında bir başınayım. Uykularım bölük pörçük. Bütün rüyalarımda sen.. gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor. Sonra bir rüzgar alıp seni, benden uzaklara götürüyor.

Geceler boyu sabahlayıp uÄŸruna, boÅŸluÄŸa düÅŸtüÄŸüm sevdiÄŸim, bir tanem, gözbebeÄŸim.. YüreÄŸimden mühürlendim sana.. Åžiirler havalanıyor kuÅŸlar gibi, ÅŸarkılar aÄŸlıyor yokluÄŸuna.. Sevgilim hayatı sende buldum ben, tükenirsem sen tüketirsin beni.

Yoksun, gittin, tek başına koydun… Bu nasıl bir özlemdir, kendi gövdem ateÅŸten bir gömlek.. yanıyorum.. Yetti artık, yetiÅŸ n’olur dayanamıyorum.

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Senin haberin yoktu bir kalbi titrettiÄŸinden. Yoksa vardı da , bu kalp aÄŸrıları zevk mi veriyordu sana. Ben, yalnızlığını dert etmeyen insanlarla tanışırken, sen; aÅŸk sunuyordun güzel gözlerinle. Ve bir gün öyle bir bakmıştın ki, bütün veresiye sevgilerim boÄŸulmuÅŸtu gülüÅŸlerinde…
İşte o zaman cesaret dolu kalbimin, aslında yenik hatta korkak bir organ olduğunu anladım. Neden olduğum hatalarımı unuttum, hatalarımla sana sığınmama neden oldun.

Hep özlemle yaÅŸar insan. Evet öyledir. Hayatı özleyenler ya mahkumlardır ya da ölülerdir. YaÅŸamayı özlemek baÅŸkadır hayatla beraber. Belki de özgürlük adı altında sömürdüÄŸüm sevgiler sana sığınmama bir nedendir. Gözlerini gördüÄŸümde; sen bana bakmasan bile, çıtır çıtır kırılan kalbim, baÅŸka özlemleri arzulama engellidir.
Gözlerini yüceltiyorum. VE Sadece yaÅŸamayı özlediÄŸim için çıkıyorum yanlızlık mezarından. Bu gösteri daha ne kadar sürer ya da ne zaman biter en iyi sen biliyorsun. Bu sadece sana sığınmanın felsefesidir.

Almıyor aklım iÅŸte! Geriye dönüp baktığım aÅŸkımın hüznü vuruyor yüzüme. Sertçe. Sonra sana sığınıyor bedenim. Tutunuyorum gülüÅŸlerine…

Evet; Senin haberin yoktu bir kalbi titrettiÄŸinden. Ya da vardı da bu aÄŸrılar zevk veriyordu sana. Bu hasta yüreÄŸin , bir yaÅŸama özlemi olduÄŸunu ve o yaÅŸamın seninle dolu bir hayat olduÄŸunu gösteriyordu belirtiler.

Dedim ya her insan özlemle yaÅŸar. Benim hayatı özlememde ki sır, ölü canlılığımla gözlerinde dirilmek. Belki bana göstereceÄŸin ilgi azaltacaktı aÄŸrılarımı. Ne olur çocuksu bakışlardan çaldığım gülüÅŸünü alma gözlerimden. Anla sana sığıntılarımı.

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Biliyorum, konuÅŸacak bir ÅŸeyimiz kalmadı, paylaÅŸacak bir ÅŸey yok ortada. Yine de yüreÄŸimden, gücümün yettiÄŸi yere kadar sana sesleniyorum, seninle konuÅŸuyorum. Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım, sevgimi aldım avuçlarımın arasına, ona sığınıyorum. Cümlelerimi kısalttım, kelimelerim buruk, gülüÅŸlerim istenmeyen evlat dudaklarımda. Bir ihtimal geliÅŸine sığındığımı farkettiysem de, engel olmadım gurursuz ama umutlu ve sabırlı hasretine. Anlık hayaller anlık mutluluklara gebe kalıyor..bugün gönlümü hoÅŸ tutmak istiyorum…imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor. Bir çocuk gibi, isteklerimi bastıramıyorum. Çalmayan telefonuma elim gidiyor, sana hala bende olduÄŸunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Bende olan seni hiç kırmadım, deÄŸiÅŸtirmedim ve hep korudum desem de, sendeki benin nasıl olduÄŸunu, gülüp gülmediÄŸini, anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum. Ä°çimdeki güzelliÄŸine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum..!
Bulutlar yaÄŸmurunu toprakla öpüÅŸtürebilseydi bugün, bana o verdiÄŸin ama tutmadığın sözünü sahiplenerek, dans edebilirdim ıslaklığıma aldırmadan. Ki aslında ıslanan sadece yüreÄŸim olurdu, bedenim deÄŸil…ÜÅŸüyorum, bu üÅŸüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı. TutunabileceÄŸim hiçbir güzellik yok, hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında. Isınabilmek için onlara sarılıyorum. Anlamsız ve cevapsız sorular hınzırca sırıtıyor, ben görmemeye çalışıyorum.
DüÅŸler uzak gibi görünüyordu ama yakındı. Belki de görmeyi istemek gerekiyordu. Gözlerini aç desem kapatacaksın ama kapatma gözlerini..! Biliyorum levrekler derinlerde ve dalgalı denizlerde yaÅŸar. Levrekler uzak bir düÅŸ gibi zor yakalanır. Ama sen becerirsin düÅŸleri yakalamayı, derinlere dalmayı, uzaklara kavuÅŸmayı..Sahi, becerebilir misin..?
Kendime bir demet papatya aldım ama bakmadım falıma. Gözlerimi geliÅŸlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiÅŸ, kafayı bulunca itiraf etti sonunda. DüÅŸüncelerim gururlu, hayallerim ve sevdam deÄŸil. Gelseydin; kendimi unutup sana akacaktım, susturacaktım içindeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneÅŸ gibi doÄŸup ısıtacaktım yüreÄŸini, sevinçten aÄŸlayacaktım bu defa, mutluyken hemen sarhoÅŸ oluÅŸum gibi, dokunacaktım, kusacaktım birikmiÅŸliÄŸimi, hasretimi ama gelmedin, gelmezdin, gelmeye hiç de niyetin yoktu aslında. Kendimi kandırdığımı anladığımda, aÄŸlıyordum…
Eskiden kimi ÅŸarkıların ne kadar anlamlı olduÄŸunu düÅŸünürken, ÅŸimdi ayrılığın ardından çalınan her ÅŸarkı umutsuzluÄŸumu ve sevgimi anlatıyormuÅŸ gibi geliyor. SevdiÄŸim ne çok ÅŸarkı varmış, bunu senin gidiÅŸin gösterdi bana. Her ÅŸarkıda sen varsın, her yerde, her gördüÄŸüm insanda, denizde, gecede, uykumda…Nasıl beceriyorsun her yerde olabilmeyi. Bu bir marifetse eÄŸer, niye benim yanımda deÄŸilsin ki…?
Göz yaÅŸlarım asilliÄŸini yitiriyor ve yenik düÅŸüyorum sevdana. Gittin..belki de hiç gelmemiÅŸtin, ben geldiÄŸini sandım. Ayak uyduramadım yorgunluÄŸuna. DüÅŸlerindeki öpüÅŸü konduramadım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüÅŸlerinde şımaran, kimi zaman bir kadın dokunuÅŸlarında kendini bulan. Ama en çok da imkansızın oldum, hırçınlığın, yirmi yaşın, gecikmiÅŸliÄŸin…Her geliÅŸimde bir kez daha gönderdiÄŸin oldum. Ä°nanamadığın, yenemediÄŸin, üzerinden atlayamadığın korkuların oldum. AÄŸladığın, bağırdığın ya da sustuÄŸun isyanın oldum. AÅŸk pazarında harcadığın mevsimler oldum, sessizce boÅŸalan gözyaÅŸların,birikmiÅŸliÄŸin oldum. Son ses dinlediÄŸin bir ÅŸarkının nakaratı oldum, dilinin ucuna gelip de söyleyemediÄŸin kelimeler, ister istemez yaÅŸadığın talihsizlikler oldum. YüreÄŸindeki kadın ben olmak isterken, yüreÄŸine sığınan ve tozlanacak olan bir anı oldum. Hak etmediklerin, artık yeter dediklerin ve herÅŸeyin olmak isterken belki de hiçbir ÅŸeyin oldum. Söylesene, ben gerçekte senin neyin oldum…? Sesin hep uzakları çağırıyordu, ben üstüme alındım, sana geldim. Bilseydim, bana ait olmayan bir sesleniÅŸi sahiplenir miydim..? Åžimdi bir mevsimlik aÅŸk kaldı avuçlarımda. Sadece bir mevsim yaÅŸanan ama bir ömür gibi gelen aÅŸk…Kalbime henüz söylemedim gittiÄŸini. ÖÄŸrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum. Seni hala benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum.
Gittin…sevdamın öksüzlüÄŸüne alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi. SuskunluÄŸun en büyük silahındı, suskunluÄŸunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl acı olan ve kanatan unutulmak aslında. Söylesene, unutulmak kime yakışıyor..? Unutan sen olsan da, sana bile yakışmıyor..Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun iÅŸte, aÅŸka ve sana ihanet etmiyorum ben, ki kırgınlığım aÅŸka.Sen üstüne alındın…Bir sonbahar’da, güneÅŸ hala daha ısıtırken bedenimi seni çıkarttı karşıma. Sen “bitti” dediÄŸinde yaÄŸmur yağıyordu, aÅŸkın canı sıkıldı, seni aldı…

Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim
Ayrilirken kimligim, adresim sende kalmis.
Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim
Güldügümü gösteren tek resim sende kalmis..

Alıntı

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

Tutsak kaldığım gecelerde camların buğusuna yazılan şiirlerim vardı sana dair..
Ne zaman gelip geçse aklımdan bir ÅŸairin dizeleri
Ben sana mecburdum bilemezdin..
Suskunluğuma boş bakışların karşılık verirdi.Neden diye sormadan, umursamadan belki..
Sandıklar dolusu hüzün biriktirdim sana..
Ben sana mecburdum bilemezdin
Sevdanın her çelme takışında yanımdaydın
Aldatıldığında, bir kenara sessiz sedasız bırakıldığında
Sana verirdim kendime saklamayı bir türlü beceremediÄŸim umutlarımı
Ne zaman elini tutsa yalancı gülüÅŸler ardından bir sevda
Yokluğunu hissettirip bir kez daha onun kollarına giderdin
Oysa ki Ben sana mecburdum bilemezdin
Okduğun şiirlerim sanaydı
Kim söylüyor bunu diyerek dinlediÄŸin ÅŸarkılarım sana
Gözlerinin içine bakarak söylediÄŸim sözleri med-cezir sevdalarına ilanı aÅŸk ederdin
"Sen iyi beceriyosun bu iÅŸi güzel biÅŸeyler söylesene bilmem kime mektup yazıcam" derdin hani
Hepsi sanaydı o sözlerin…
Hepsinin içinde sen vardın….
Ben sana mecburdum… anlamadın
Deniz kıyısında oturmuÅŸ izlerken güneÅŸin batışını
Kolunu omuzuma atıp seviyorum ya ben bu kızı diye haykırkdığında
"Ben de seni" dediÄŸimi hiç bir zaman duymadın
Sonra gittin birgün
Sustu martılar
Dalgalar isyan etti suskunluÄŸuma
Ben sana mecburdum sen yoktun

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…

YaÅŸamam gereken herÅŸeyi yaÅŸadım. Hani ÅŸu anda ölsem gam yemem deriz ya.
Sonra birileri çıkar ne kadar küçükmüÅŸ hayallerin der sana…
SevdiÄŸin birini kendine benzetmeye kalkarsan eÄŸer, onun kendisi olmasından korkuyoruz demektir bu. Kendimize benzeterek daha kolay baÅŸa çıkabileceÄŸimizi düÅŸündüÄŸümüz içindir belki…
Ruh ikimzimizi ararız ya hep, her seferinde de yanılırız. Neden mi?
Kendimiz gibi birini ararız da ondan. Oysa hiç kimse kendimiz gibi deÄŸildir ki yeryüzünde…
Zararlı bir ÅŸeyi yapmak her zaman kötu deÄŸildir. Zira onu yapmadığımızda, ondan çok daha kötü bir ÅŸeyi yapıp yapmayacağımızı bilemeyiz ki…
Ä°çine düÅŸtüÄŸü örümcek ağında debelenen arı, kendisini kurtarmaya çalışan iyi niyetli bir eli sokmaz ki…
Ne tuhaftır bu hayat. Yenilgilerimizin mimarlarını bizden daha zeki olanlarda ararız…
Oysa bizi yenenler, sabırlı, planlı, hayatın anlamını bilmeyen, sevmekten, kaptırmaktan, her ÅŸeyden vazgeçemeyen, doÄŸrusu yanlışı birbirine girmiÅŸ kiÅŸilerdir…
Bu kiÅŸiler aynalardan hep kaçarlar. Çünkü bakarsa maskelerini görürler. Niye duvara toslamak istesinler ki…
Olan herÅŸeyi koÅŸulları içinde degerlendirirler… Sanki seçenekleri yokmuÅŸçasına, feda ettirirler. Tercih ederler. Ta ki, herÅŸey olup bittikten yıllar sonra, ÅŸimdiki aklım olsaydı bunu yapmazdım gibisinden hayıflana hayıflana ömürlerini tamamlarlar…
Ne eÅŸek inatçıdır, ne de kedi nankör. Aslında her iki canlının da doÄŸasını tam bilmediÄŸimiz için kendimiz uyduruyoruz birçok ÅŸeyi. Ä°yi geliyor sanırım, seçeneÄŸin olmayınca…
Yürüyerek gidebilecegimiz bir yere koÅŸarak varmak bir ÅŸey kazandırmıyor çoÄŸu zaman bize.

Önemli olan,

OLMAN GEREKEN YERDE TAM ZAMANINDA OLMANDIR…

Alıntı…

YAZI,ŞİİR VE ÇİZÄ°MLERÄ°N HER HAKKI SAKLIDIR.Ä°ZÄ°NSÄ°Z YAYINLANAMAZ,KOPYALANAMAZ…