Tag: Özel Yazılarım

Hayatımdaki Altı Özel İnsana 2/Ablama…

Ekleyen: Tarih: Eki.17, 2010, Kategorisi: Elvin Hülya Ç.Yazıları, Özümden Dökülenler...

O Marmara Üniversitesi,Tatbiki Güzel Sanatlar Akademisi’ni üçüncülükle kazanmış yetenekte biri…Aynı Akademiyi yine üçüncülükle bitirdi!Grafik Bölümünü…Şimdi bir grafiker…Bir tarzı var…O tarzıyla çizdiği resimlerini gören her eğitmeni ve arkadaşı bu,"O" der!Dünya Grafikerler Listesinde ismi olan ilk TÜRK!Resimlediği bir kitabın küçük,zavallı ve yaşlı bir kediciği anlatan hikayesi ona bir ödül kazandırdı Japonya’da ve bu listede yer buldu!O benim ablam…Tek kardeşim…

Gözlerinin arasından girmeye zorlanan ışığa inat uyumaya çalışıyordu.Bir kaç kez döndü yatağında…Böyle olmayacaktı.Yarın sabah erken kalkıp okula gitmesi,uyuması gerekiyordu.Gözlerini tamamen açtı.Ardına döndü ve karşı yatağa baktı.Ev soğuktu,kaloriferler yanmıyordu…Ablası battaniyeyi sırtına sarmış,yarına yetişmesi gereken bir karakalem ödevi tamamlamak için yatağın içinde oturmuştu.Bu tam bir oturuş değildi.Çünkü,hafifçe duvara yaslanmış bir şekilde uykuya yenik düşmüş ama eli beyaz kağıdı bırakmamıştı.Diğer elinde de kalemi…İnsan okuduğu bölümü bu kadar çok sevebilir miydi?Bu kadar titiz çalışmak,özen göstermek herkese has bir özellik miydi?Yavaşça kalktı.Ablasının elinden kağıdı ve kalemi kurtarıp,kendi yatağına döndü.Gerekli malzemeleri de yanına alarak…Ablası zaten sert zeminli bir dosya üzerine yerleştirmişti bu 70×50 ebatlarındaki kağıdı…Üzerindeki resimde uzayda uçuşan araba parçaları vardı:Bujiler…Somunlar…Bunlara benzer bir çok farklı ve karışık metal parçalar…Tüm resim bitmiş sadece zemindeki gölgelendirme kalmıştı.Biliyordu ki,ablası zemin için  bir gün uğraşır ve orayı doldururdu…Kalemi eline aldı ve zemin efektlerini doldurmaya,gölgelendirmeye başladı.Bu işlem tam bir buçuk saatini aldı.Resmin bittiğinden emin olduktan sonra;"abla,hadi artık yatağına gir,uyu,resmini tamamladım"dedi.Eğer bitmeden uyandırıp bunu yapacağını söyleseydi,o buna izin vermezdi…Ablası şaşkın bir şekilde,rüyada olduğunu düşünerek,kardeşinin yüzüne önce anlamsız gözlerle baktı.Sonra,bitmiş resmi görünce;gözlerine inanamadı,"Ay,Hülya,sağol ya!…Rüya mı bu!Çok iyi oldu bu ya!"dedi ve uykuya daldı yumuşacık yorganına sarılarak…Sevgi miydi bu?Sevgiydi evet…

Ödevi hocaları tarafından beğenilmiş,önemli bir not almıştı.Ablam bana çok şey öğretti akademik resim eğitimi adına…Ve grafikerlik yaşantısı süresince,bu mesleğin incelikleriyle de tanışma fırsatı buldum sayesinde…Teşekkürler abla…

Elvin Hülya Ç.
12.Aralık.2008

Bu Yazıma Yorum Yazın : D.E.V.A.M.I...

Hayatımdaki Altı Özel İnsana 1/Babama…

Ekleyen: Tarih: Eki.14, 2010, Kategorisi: Elvin Hülya Ç.Yazıları, Özümden Dökülenler...

Minik eli,kaybolmuştu o büyük elin içinde…Sıcacıktı…Sevgi bu muydu?Büyük adımlar atıyordu genç adam ama O,o adımlara yetişirken zorlanıyordu.Birlikte yürüyorlardı,elini bırakmıyordu.Cadde kalabalıktı!Ya elinden kurtulursa,ya arabaların önüne düşüverirse diye tedirgindi her halde genç adam!?Birlikte istiklal caddesini geçip bir hana girdiler.Dört kat merdiven çıktıktan sonra bir kapıyı açtı genç adam.İlk kez orda bıraktı elini küçük kızın.İçeri girdiklerinde kızın dili tutuldu sanki.Hiç böyle bir yer görmemişti.Yıllar sonra Dolmabahçe sarayında gördüğü tarz perdeler vardı ve o tarz koltuklar…Ama yine de küçük düşünceleriyle o yeri çok sevmişti.İçeri girdiler.Burası bir işyeriydi.Babası küçük kızı bir sandalyeye oturttu ve yarım dikilmiş bir ceketle ilgilenmeye başladı.Birazdan kapının zili çaldı.Çok temiz yüzlü bir adam ve ardından birkaç kişi daha içeri girdiler.Küçük kız kapı aralığından içerisini görüyordu.O yarım ceketi temiz yüzlü adamın üzerine giydirdi babası ve iğneyle tutturdu birkaç yerini.Sonra ölçüler aldı.Üzerinden çıkardı ve elbise ile ilgili konuştular  sonra gelenleri uğurladı babası…

Birkaç yıl sonra okuma yazma öğrendiğinde gazetelerde o temiz yüzlü kişinin adını da okudu küçük kız: Bülent Ecevit !..


Babası küçük kıza hep "Hül" derdi.Yıllar geçti ve kimsenin ona Hül demesine izin vermedi küçük kız.Çünkü bir tek babası ona Hül diyebilirdi.O baba sevgisinin sözüydü,baba’nın ifadesiydi…Sıcacık bir baba sözü;”Hül,çocuğum”… Hiç Hülya demedi,birkez bile!..Babam benim,birtanem…Gittiğin yerde umuyorum ki,mutlusundur.

Elvin Hülya Ç.

2.Kasım.2008

2 Yorum Var : D.E.V.A.M.I...

Site içinde Arama

Aşağıdaki Kutudan Site içi Arama Yapabilirsiniz.

Aradığınızı Bulacağınız için Aramaya gerek kalmayacak :)))

Tavsiye Ettiğim Siteler!

Beğendiğim Siteleri Sizlere Tavsiye Ediyorum...